web analytics

On a budget: Intro

Aangezien ik volgende zomer graag een grote reis wil maken, komend schooljaar als het even meezit ook nog wel een keer op citytrip wil en ik uit huis ga binnen twee weken, moet ik bewuster met mijn geld om gaan. Nu was ik sowieso al nooit ’s werelds biggest spender, toch geef ik aan sommige dingen (lees: eten) belachelijk veel geld uit.

Mijn budget is elke maand anders, kindergeld is het enige dat vast staat, daarnaast babysit ik en werk ik als jobstudent in de zomer (en af en toe ook doorheen het jaar). Dat kindergeld is natuurlijk niet genoeg om de maand mee door te komen en ik weet nooit op voorhand of moet babysitten of niet, dus dat vul ik, als het nodig is, aan met het geld dat ik verdien met mijn baantjes. De rest zet ik op mijn spaarrekening.

Voor die reis volgende zomer ben ik vorige week begonnen met sparen. Al mijn babysitgeld gaat onverbiddelijk in een spaarpot en daar hoop ik dan volgend jaar mijn vliegticket(s) van te kunnen betalen. Van de rest moet ik mijn vaste koste kosten en extra’s betalen.

Die boodschappen hé, dat is het voornaamste probleem. Drie keer per week naar de supermarkt gaan en een belegde broodjesverslaving hebben, is gewoon echt niet voordelig. Nu is mijn eetpatroon dat sowieso niet, aangezien ik een vreetzak ben en probeer zoveel mogelijk vegetarisch/biologisch/zuivelvrij (ik eet wel kaas, kaas is life) te eten en gezond doen verdomd duur is.

Ik wil op reis en heb een wishlist met veel te dure spullen. Dus: Sparen.

10 thoughts I had during my first run in weeks

Die run was tegelijkertijd ook nog maar de tweede in meer dan een jaar. Oeps. Vorige maand liep ik amper een kwartier, kon ik de twee dagen erna amper stappen en gooide ik die verdomde loopschoenen vanzelfsprekend de verste hoek van mijn kast in. Ik weet niet wat me bezielde, maar gisteren viste ik ze er terug uit, zette ik mijn gsm vol powermuziek en nam ik me voor binnen eind september vijf kilometer te kunnen lopen binnen een halfuur.

Run

1) Ik loop echt als een zestigjarige kettingroker met obesitas. Hopelijk kom ik geen bekende tegen. Wáárom doen zoveel mensen dit? Welke gek loopt er in godsnaam vrijwillig een marathon? Ik haat lopen.

2) Traag lopen, Marilyne, niet helemaal buiten adem geraken, want dan kap je ermee. Hou op met versnellen elke keer er mensen langskomen. Traaaaaaaag.

3) Voorbijgestoken worden door een vijftigjarige en een veertienjarige en hen binnen de drie minuten uit het zicht zien verdwijnen is vrij confronterend. Uitslovers. Oh, thank god, eindelijk iemand die zo mogelijk nog trager loopt dan ik.

4) Hou op met om de dertig seconden op die verdomde activity tracker te kijken. Néén, ik ben nog geen tien minuten onderweg. Loop door. Hoezo zijn er nog maar drieënveertig seconden voorbij sinds ik de laatste keer checkte?!

Run

5) Mijn veter is los. Yes, nu heb ik een legitiem excuus om even te stoppen. Huh, ik ben helemaal niet buiten adem? Bizar. Mijn benen doen ook geen pijn. Het enige probleem is dat ik het helemaal. niet. leuk. vind. Nog een dikke kilometer en ik mag wandelen.

6) Mijn hoofd voelt aan alsof het elk moment kan ontploffen nu de zon erdoor gekomen is. Volgens mij zie ik eruit alsof ik aan het persen ben. Erg charmant. Dat gekke mens loopt in een lange broek, what’s wrong with her? HET IS ZO HEET!

7) OH GOD EINDELIJK 2.5 KM!!! Hmm, ik ben ongeveer zeventien minuten bezig. Nog drie minuten extra? Ik hou nu eenmaal van ronde getalletjes, dus die vierhonderd meter extra pers ik er nog wel uit.

Run

8) Wandeldewandel. Ik kan nog wel een stukje eigenlijk… Tien minuutjes? Twintig is zo zielig.

9) Tien minuten is langer dan het klinkt, mensen. Waarom wou ik per se nog een stuk extra rennen? Nu begin ik mijn verdomde achillespees toch wel te voelen. En mijn lies doet ook pijn. Blijven lopen, blijven lopen.

Run

10) Ik blijf maar op mijn tracker kijken. KLAAR, eindelijk! Of toch niet? Na een paar minuten ben ik eigenlijk alweer uitgerust. Dat laatste stukje tot thuis kan ik ook nog wel lopen. Met wat geluk tik ik dan de vijf kilometer aan. Ugh, ik heb echt een douche nodig.

Run

The day after: Spierpijn heb ik niet, dus lopen op slakkentempo werkt blijkbaar voor mij en mijn belabberde conditie. Mijn lies daarentegen is het duidelijk niet eens met mijn sportieve uitbarsting… Voltarengel to the rescue. Woensdag weer!

57.5

Al jaren ben ik in mijn hoofd constant bezig met mijn gewicht, zelf toen dat totaal nog niet aan de orde was. Toen ik een jaar of elf was, zat ik op internaat en ik weet nog goed dat ik erachter kwam dat mama tegen de begeleiders had gezegd dat ze moesten opletten of ik wel genoeg at. Toen vond ik mezelf al ‘dik’. HOE DAN? Hoe kan het dat een perfect normaal kind zichzelf te zwaar vindt en daar bewust mee bezig is?

Afgelopen week tikte de weegschaal 57.5 kilogram aan. Dat is om de een of andere reden al jaren het gewicht waar ik naartoe streef en het is al zeker drie jaar geleden dat ik voor het laatst ‘zo weinig’ woog. De afgelopen jaren ging het van “ik mag niet tot boven de 60 komen” naar “verdorie, die 65 komt nu wel heel dichtbij”. In februari zat ik rond de 63 kilogram, wat voor mij nog altijd niet te veel was, maar balen deed ik er wel van. Een halfjaar later weeg ik ongeveer vijf kilogram minder en om eerlijk te zijn, zie ik het verschil niet. Ik ben misschien een beetje minder geobsessioneerd, maar nog steeds ben ik dagelijks bezig met mijn gewicht.

Hoewel al mijn broeken nu ofwel wat te groot zijn ofwel eindelijk terug goed passen zonder mijn heupspek af te knellen, zie ik als ik in de spiegel kijk nog steeds hetzelfde lichaam. Nu is vijf kilo meer of minder natuurlijk niet zo’n groot verschil en ik wéét dat ik vrij slank ben. Iemand moet al heel zwaar zijn voor ik die persoon echt als ‘dik’ beschouw, maar voor mezelf ben ik een pak strenger. Hoewel ik een stuk beter in mijn vel zit doordat ik ben afgevallen, ben ik er in mijn hoofd nog lang niet.

Five years from now

Onlangs ben ik begonnen bij het tweede bedrijf waar ik deze zomer werk en echt, als ik zo veertig jaar of langer door moet brengen, word ik gillend gek. Als jobstudent krijg je sowieso alle achterstallige rotklusjes voor je kiezen (klasseren, archiveren, updaten,…), maar dat betekent dus ook dat als er geen student/stagiair aanwezig is, de vaste medewerkers die dingen tussen hun ander werk door moeten doen.

No way in hell dat ik dat tot aan mijn pensioen ga doen. Ik blijf nog wel een jaar of vijf studeren en krijg dan heel toevallig de job van mijn leven aangeboden. Geen idee hoe, wat of waar, maar dat ik geen jaren aan een stuk achter hetzelfde bureautje ga zitten om dag in dag uit hetzelfde te doen, staat vast.

Normaal gezien werk ik ’s zomers maar een paar weken (ik werk doorheen het jaar ook af en toe). Dit jaar zijn het, met dank aan mijn auto en appartement, drie maanden. Die verre reis zal voor volgend jaar zijn 😉 Gelukkig zijn bij beide werkplekken mijn collega’s aardig en kan ik de hele dag eten en drinken zoveel ik wil. Thank god.

Maar goed. Over vijf jaar ben ik zesentwintig en heb ik net een masterdiploma in mijn zak. Ik woon misschien nog altijd in het appartementje waar ik deze zomer intrek en heb geen idee wat ik moet nu ik klaar ben met school. Ik wil iets doen wat ik graag doe, het probleem is alleen dat ik waarschijnlijk nog steeds niet weet wat dat nu eigenlijk is. Het meisje dat momenteel in het kot boven dat van mij woont, wist op haar twaalfde al wat ze later wou doen en heeft nu net (op haar vijfentwintigste, ik ben heus niet de enige die niet volgens het boekje leeft) haar bachelor in die richting behaald. En ik? Ik weet het niet. Nu niet en binnen vijf jaar vast nog steeds niet.

Moving out

Ik ga het huis uit! Voor echt nu. De afgelopen zeven maanden oefende ik al een beetje, maar eens het huurcontract van mijn studio afloopt in augustus, verhuis ik effectief. Geen gedoe meer met het constant over en weer slepen van spullen en gedaan met elke keer vergeten dat bepaalde dingen nog bij mijn ouders liggen. Deze zomer ga ik drie maanden fulltime werken (kwestie van niet mijn gehele spaarboek te moeten plunderen) en mijn avonden en weekends gebruiken om mijn appartementje in orde te maken. Ideaal is anders, maar ik heb weinig zin om na de verhuizing helemaal blut te zijn en ook mijn autoverzekering betaalt jammer genoeg zichzelf niet.

Veel geklust moet er niet worden, geverfd daarentegen wél. Deuren, muren, plafonds en plinten. Hopelijk heeft papa tegen dan zijn trauma’s van het schilderen/plamuren/vloer leggen/schuren/etc van mijn zus haar huis verwerkt en staat ‘ie te springen om mee plafonds te witten 😉 Ik wil er graag eind augustus in, waarna ik in september nog drie weken moet werken voor het nieuwe academiejaar begint.

Nog tien weken! Ik kan echt niet wachten op een keuken die groter is dan twee vierkante meter, een normaal formaat ijskast mét diepvries, een zetel waarin ik kan liggen (die in mijn studio is mini, waardoor ik nog meer tijd in bed spendeer dan ik normaal al doe) en een stofzuiger die daadwerkelijk stof op zuigt. En nog veel meer.