De laatste maand

Een weekend naar Duitsland: vriendinnen, Engels, Spaans, lachen. een beetje te veel drinken, gigantische ijscoupes, de hele nacht dansen.

Ik had ze gemist, mijn prettig gestoorde amigas. Meer dan ik dacht… De band die we samen hebben is ingewikkeld en uniek. Na een halfuur samen is het alweer alsof de afgelopen negen maanden niet gebeurd zijn. We gaan gewoon verder waar we toen gestopt zijn en kennen elkaar door en door. Het was niet kort bij de deur, ongeveer acht uur met de trein, maar het was het absoluut waard.

Vrijdag- en zaterdagavond toverden we verjaardagsfeestjes om in rasechte Zuid-Amerikaanse fiestas. Na twee dagen met heel weinig uurtjes slaap en buikpijn van het lachen zitten we voor de rest van de maand met Spaanse liedjes in ons hoofd. Birthdaygirl Renske heeft drie vriendinnen die vorig jaar óók op uitwisseling waren, dus nieuwe vriendschappen waren op minder dan vijf minuten gemaakt.
Het was me het weekend wel. Is het echt al twee weken geleden?

Ondertussen ga ik ook nog steeds naar school (Ja, écht!), geef ik fortuinen uit in Panosfilialen door mijn verslaving aan koffiekoeken en belegde broodjes en heb ik eindelijk werk. Of ik zaterdagochtend om zeven uur met een grote glimlach mijn bed uit zal springen om te gaan werken na een paar uur slaap is natuurlijk iets anders.

School & Skiing

Ondertussen zitten mijn eerste lessen aan de universiteit er op en ben ik er zeker van dat ik reuma in mijn rechterhand ga ontwikkelen van al dat noteren op sneltempo. Ik ken nog maar van vier mensen de naam en geen van die vier zit in ‘mijn’ klas, haha. Tot nu toe valt het nog wel mee, maar pin me daar niet op vast, hoewel ik natuurlijk het geluk heb dat ik maar met achttien studiepunten begin en dat ik dus wat kan wennen zonder meteen het diepe ingegooid te worden.

Donderdagavond zijn we er last minute voor een lang weekend tussenuit geweest naar de Vogezen en heb ik een dappere poging gedaan een van mijn lieve zusjes te leren skiën. Ondanks alle miserie die bij een eerste keer op laten hoort (pijnlijke schenen zijn hels, mensen), vond ze het blijkbaar wel leuk, dus misschien gaan we er volgend jaar wel weer heen, yessssss. Gérardmer is een klein skigebied (ongeveer 40 km aan pistes), maar het is er vrij sneeuwzeker rond deze tijd van het jaar en voor een paar dagen meer dan groot genoeg. Aanrader! Ook ons hotelletje, Aux P’tits Boulas, was top, aangezien de hond mee mocht en er van niets een probleem werd gemaakt.

Ik ben druk op zoek naar een studentenjob en voor de rest is het de komende maanden vooral school dat de klok zal slaan. Oh, en ik zou ook nog graag mijn rijbewijs halen deze zomer, dus vaderlief moet met vrees voor eigen leven met mij de baan op.

Begin volgende week ben ik alweer een maand thuis…

Home (bitter)sweet home

Na al een dikke week terug in het land te zijn, heb ik toch maar even de moed verzameld om dit onaangename blogje te tikken. De avond voor mijn vertrek vielen we pas rond twaalf uur in slaap en na een kort schoonheidsslaapje ging de wekker al om drie uur ‘s ochtends. Persoonlijk heb ik nooit echt problemen met opstaan mits het voor een geldige reden is, mijn lieve vriend daarentegen had iets meer moeite om onder de lakens uit te kruipen, maar vergezelde me toch maar lekker midden in de nacht naar het vliegveld (dat een uur rijden is), terwijl hij om zeven uur ‘s ochtends al op de universiteit moest zijn. Dat is liefde, haha!

Die week zijn we trouwens met R’s zus en haar vriend voor de laatste keer op stap geweest, maar ik hou het er op dat het heel erg leuk was tot we op weg naar huis waren en mijn lichaam besloot zich te ontdoen van al die ongewenste rommel. Ikzelf hing uiteindelijk met mijn hoofd uit het raam van de taxi te kotsen en heel beleefd te roepen dat we sneller moesten gaan. Die brave ziel van een taxichauffeur heeft ons er gelukkig niet uitgeschopt wat hoogstwaarschijnlijk komt doordat die al wel erger had meegemaakt.

Ik blijf duidelijk niet altijd mijn charmante zelf. De schuld steek ik op mijn gezelschap dat me iets te veel shotjes heeft doen binnengieten. Thuis was het hek natuurlijk helemaal van de dam, maar R. was gelukkig voor de verandering nog wel nog redelijk goed bij zinnen (wat heel vreemd is aangezien ik de niet-drinker van ons tweeën ben) en deed verwoede pogingen om alles zo beschaafd mogelijk te houden.

Hij faalde.

Terug naar mijn vertrek.

Vliegveld2

Na een snel en overpriced vliegveldontbijtje met zowel een koffie als een dubbele espresso voor de zombie die me vergezelde, was het tijd om dag te zeggen en een paar minuten tranen met tuiten van mijn kant en heel veel kusjes verder, stond ik voor ik het wist al aan de gate. Ik ben goed thuisgeraakt, had heel veel geluk met gratis internet in Miami Airport aangezien ik daar toch wel acht uur rond heb moeten hangen en kwam zaterdagochtend vrij fris aan in Brussel.

Vliegveld

Aanstaande maandag moet ik me gaan inschrijven aan de universiteit en hopelijk wordt het vanaf dan makkelijker om terug thuis te zijn. Ik mis mijn vriend harder dan verwacht na al die tijd bijna 24/7 samen geweest te zijn, hoe melig dat ook klinkt, maar gelukkig is er het internet en eens ik me kan concentreren op school wordt het vast beter. Wat ik nu eigenlijk ga studeren? Toegepaste Taalkunde aan de KUL, op campus Brussel.

Als afsluiter wil ik me even verbazen over het feit dat het alweer februari is!!!!!!!! Hoe kan dat?! Als het even snel september zal zijn (als alles goed gaat, komt dan mijn vriend), ben ik een gelukkig mens.

Dagen Zonder Vlees 2015

Dagen Zonder Vlees is een initatief dat ons bewust wil maken van onze consumptie van vlees en vis en de impact daarvan op het milieu. Zelf ben ik niet vegetarisch, daarvoor hou ik veel te veel van vis. Vlees kan ik over het algemeen wel zonder problemen laten liggen, maar af en toe sluipt er toch eens wat gehakt of een chipolattaworstje tussen. Ik prbeer drie of vier dagen per week voor andere dingen te kiezen, want er zijn enorm veel alternatieven en er zijn heus andere en lekkerdere vleesvervangers dan tofu. Stap de Bioplanet maar eens binnen of kijk eens verder dan je neus lang is in de Colruyt of de Delhaize.

Zij die meedoen aan DZV proberen veertig dagen lang, van achttien februari tot vier april, minder vlees en vis te eten. Of je nu maar een dag per week meedoet of je gaat voor zeven op zeven, dat maakt niet uit, het draait namelijk om bewustwording en eventuele gedragsverandering. Zeg nu zelf, een of twee dagen zonder vlees of vis daar ga je niet dood van.

België staat in de top vijf van de landen met de grootste ecologische voetafdruk en het feit dat er al meer dan tienduizend deelnemers zijn aan DZV 2015 laat zien dat er een hoop mensen zijn die dat willen veranderen.

Waarom vlees en vis schrappen en niet gewoon minder met de auto rijden? De veeteelt stoot meer broeikassen uit dan de hele transportsector samen. Vleesconsumptie is dus een van de hoofdoorzaken van de klimaatsverandering. DZW heeft niet de bedoeling iedereen te hersenspoelen en om te toveren in vegetariërs, maar wil vooral een boodschap de wereld insturen.

Ik doe mee en met mij ook al een van mijn zussen. Overtuig ik jou ook? Laat het me weten. Op www.dagenzondervlees.be kan je je inschrijven en zo een teller bijhouden. In de actieperiode vul je gewoon in of je die dag vlees of vis gegeten hebt en zo hou je je score bij. Na veertig dagen kun je op de site zien hoeveel deelnemers samen hun vlees- en viscomsumptie geminderd hebben en hoeveel onze ecologische voetafdruk in die korte tijd verkleind is.

Als je beniewd bent hoeveel dagen ik het zal doen zonder vlees of vis, kan je op mijn blog aan de rechterkant mijn DZV teller zien. Ook verschillende bekende Vlamingen hebben besloten DZV te steunen met onder andere ADIL EL ARBI, BART DE PAUW, CATH LUYTEN, FRANK DESBOOSERE, HERMAN BRUSSELMANS, SOFIE LEMAIRE, SAM DEBRUYN, TOM LENAERTS,…

Doe jij ook mee?

Parasiterende wormen en ander gespuis

Na weken van uitstelgedrag heb ik vorige week dan toch maar mijn vluchten geboekt en toen werd het wel erg ‘echt’. Nog maar zeven keer slapen. Aangezien vriendlief bijna elke dag les heeft en het weer niet om over naar huis te schrijven is, zit ik vooral lekker saai binnen met Oscar de kat en mijn portie desparasiterende pillen.

Eingelijk moet men zich hier elk half jaar desparasiteren en nadat ik een afschuwelijk filmpje voorgeschoteld kreeg van een operatie waarbij men met een soort van pincet honderden tien centimeter lange wormen uit de darmen van een of ander arm persoon peuterde, stond ik binnen de tien minuten bij de apotheek. Er staat voor de zekerheid al een afspraak bij de huisarts gepland om mijn bloed te laten trekken.

De kat heeft trouwens vlooien dus die springen hier ook dolgelukkig in het rond en mijn benen staan al vol jeukende beten.

I love it here! En gek genoeg is dat helemaal niet sarcastisch bedoeld.

Waar ik naar uitkijk? Gerookte zalm. Gepaneerde geitenkaasjes. Kaas. Veggie burgers. Marokkaanse pannenkoeken met gehakt en kruiden. Soep die niet uit een pakje komt.