web analytics

Moving out

Ik ga het huis uit! Voor echt nu. De afgelopen zeven maanden oefende ik al een beetje, maar eens het huurcontract van mijn studio afloopt in augustus, verhuis ik effectief. Geen gedoe meer met het constant over en weer slepen van spullen en gedaan met elke keer vergeten dat bepaalde dingen nog bij mijn ouders liggen. Deze zomer ga ik drie maanden fulltime werken (kwestie van niet mijn gehele spaarboek te moeten plunderen) en mijn avonden en weekends gebruiken om mijn appartementje in orde te maken. Ideaal is anders, maar ik heb weinig zin om na de verhuizing helemaal blut te zijn en ook mijn autoverzekering betaalt jammer genoeg zichzelf niet.

Veel geklust moet er niet worden, geverfd daarentegen w√©l. Deuren, muren, plafonds en plinten. Hopelijk heeft papa tegen dan zijn trauma’s van het schilderen/plamuren/vloer leggen/schuren/etc van mijn zus haar huis verwerkt en staat ‘ie te springen om mee plafonds te witten ūüėČ Bezoekjes aan Ikea, elektronicawinkels en de kringloop staan op de planning en ik vind het allemaal zo zo zo leuk! Ik wil er graag eind augustus in, waarna ik in september nog drie weken moet werken voor het nieuwe academiejaar begint.

Nog tien weken! Ik kan echt niet wachten op een keuken die groter is dan twee vierkante meter, een normaal formaat ijskast mét diepvries, een zetel waarin ik kan liggen (die in mijn studio is mini, waardoor ik nog meer tijd in bed spendeer dan ik normaal al doe) en een stofzuiger die daadwerkelijk stof op zuigt. En nog veel meer.

Uitersten

Toevallig op een blog terechtkomen van een meisje dat door Nicaragua gereisd heeft en in tussentijd ook onder andere Costa Rica en Honduras heeft. Via die blog terechtkomen bij de website van een meisje dat zich een paar jaar geleden permanent in Uruguay gevestigd heeft. Op Facebook via via terecht komen op het profiel van een vage kennis die momenteel in India is en daarna doorreist naar Sri Lanka en Nepal.

Verdomme. Ik wil óók.

Volgende zomer ben ik weg. Punt. Twee maanden Centraal- of Zuid-Amerika. Of Zuid-Oost-Azi√ę. Whatever. Ik wil weer pi√Īa colada uit een verse ananas drinken, salsa dansen op het strand om drie uur ’s nachts en in een hangmat liggen te genieten van een prachtig uitzicht in the middle of nowhere met een verse kokosnoot in mijn hand.

Ik wil wakker worden in een huis dat ik niet ken met een verschrikkelijke kater, me vaag herinneren dat ik en mijn vriendin slaapplaats zochten na een vrij uit de hand gelopen strandfeest, we bij een groepje mensen in hun aanhangbak (hoe noem je zo’n ding?) zijn gekropen en zo in dit onbekende huis zijn beland. Ik wil een taxibrommer nemen die ons meer aanrekent omdat ik blond ben, aankomen in ons voor dat weekend gehuurde appartementje en besluiten buiten aan het zwembad te douchen, aangezien er o-ve-ral (neem dat maar letterlijk) zand zit en we volplakken met niet meteen identificeerbare dingen. Ik wil vervolgens die douche onderkotsen, naar het strand gaan en in een restaurantje eieren en een kokosmilkshake bestellen.

True story. Ik vergeet voor het gemak even dat de eerste paar uren van die dag hels waren en ik bijna doodging.

(Geen zorgen mama, zoals je weet heb ik al mijn avonturen en uitspattingen overleefd zonder ook maar een schrammetje.)

Langs de andere kant ben ik een huismus eerste klas. Ik kan extreem gelukkig worden van burgerlijkheid. Een winteravond doorbrengen in de zetel onder een dekentje met een kom pompoensoep of warme chocolademelk met slagroom, kaarsjes, een filmpje, mijn hond die onder datzelfde dekentje in mijn knieholtes ligt te ronken en mijn vriend om tegen te leunen. Of in de zomer uren gezelschapsspelletjes spelen met de nodige glazen wijn/cava/sangria en een snel in elkaar geflanste tomaat-mozzarella.

Wat is in godsnaam de gulden middenweg tussen een nomadenbestaan en een kneuterig huisje-beestje-vriendje-leven?

HAPPY BIRTHDAY TO ME!

Eenentwintig!!!

Toen ik zestien was, dacht ik dat ik het op mijn eenentwintigste al wel vrij mooi voor elkaar zou hebben. Dat is duidelijk niet het geval. Ik heb nog steeds geen diploma, geen lief en ik ben nog niet ‘echt’ uit huis. Oh, en ik ben nog altijd niet rijk en lijk ook niet op een topmodel. Helaas pindakaas.

Mijn verjaardag verliep ietwat anders dan gepland. Ik hecht er meestal niet echt belang aan en een etentje met mijn ouders en zussen vind ik al meer dan genoeg. Vorig jaar vierde ik het voor de verandering w√©l, en hoewel die kater nog vers in mijn geheugen gegrift staat, beviel dat me goed. Mijn Duitse schatjes gingen toevallig net twee weken op vakantie met de auto en besloten dat het een goed idee was hun vakantie te beginnen met vierentwintig uur in Belgi√ę om terug samen mijn verjaardag te vieren. Heb ik al eens gezegd hoe dol ik op hen ben?

Wat wij doen die paar keer per jaar dat we elkaar zien? Uh. Eten en drinken, basically. En dutjes doen. Ze kwamen zondag rond 14 uur aan en we begonnen met een bezoekje aan mijn ouderlijk huis, waar mama ons meteen een glas cava voorschotelde. Ze kent hen al ondertussen, haha. Daarna op naar de foodtrucks die dit weekend op T’Ile Malines stonden (een zomerbar in Mechelen). Paella, chili con carne, wafels, homemade mattentaart,… Dan paps dag wezen zeggen die op caf√© voetbal zat te kijken. Daar dus logischerwijs wat drinken. Een bezoekje brengen aan mijn zus en de baby kon niet ontbreken. We kregen een fles cava die daar al weken niets stond te doen. Uiteindelijk op naar het frituur met z’n allen (mijn ouders, zus en vrienden van mijn ouders). Van die laatsten kreeg ik een fles Martini Royale Rosato cadeau. Oeps.

We hebben heus geen alcoholprobleem.

Na een uur vreten bijna ontploffen. Naar mijn kot rollen. Muziek en drankjes. Klaarmaken. De hele nacht dansen en cava in Rio Club.

En ’s ochtends om tien uur zaten we, stuk voor stuk zonder kater, met kleine oogjes in het Felix Pakhuis in Antwerpen voor een geweldige verjaardagsbrunch. Ik kreeg trouwens nog een glas cava van het huis… Zeer attent, maar ik heb het toch maar niet opgedronken.

De rest van de dag heb ik gedut, gelezen en met mijn hond en neefje geknuffeld. Topweekend.

Brief

Voor onze theatervoorstelling moesten we een brief schrijven vanuit de veertigjarige versie van onszelf naar wie we nu zijn.

Een brief van mezelf aan mezelf. Aan jou. Aan de eenentwintigjarige versie van de veertigjarige ons. ‚ÄėOns‚Äô ja, want ergens zit jij nog wel in mij.

Heel soms mis ik het wel, weet je. Geen verantwoordelijkheden hebben en vooral niets doen waar je geen zin in hebt. Ik weet dat je je nu vaak voelt alsof je doelloos aan het rondlummelen bent en je nooit gaat weten wat je nu eigenlijk wil, maar probeer er af en toe ook een positief naar te kijken.

Ik weet nog maar al te goed hoe rot je je nu vaak voelt. Je weet niet wat je moet studeren, je wilt langs de enige kant een burgerlijk leventje en langs de andere kant zit je met die fuck you-attitude en wil je gewoon het eerste beste vliegtuig opstappen, want ‚Äėlater‚Äô komt alsmaar dichter bij en dat maakt je bang.

Ik kan je alleen maar de raad geven om de druk van de maatschappij en de mensen rondom je die je zo hard voelt zoveel mogelijk te negeren. Doe wat je blij maakt, wat dat dan ook is. Maak die dure reis, eet die eclair, ga voor die andere studierichting en koop dat paar schoenen.

Ik ben nu misschien wel ouder, maar die onrust is nooit helemaal weggegaan. Soms denk ik nog steeds: ‚ÄėIs dit het nu?‚Äô ‚ÄėHad ik niet dit en dat of zou ik niet zus en zo?‚ÄĚ Ik pieker wel minder, want als ik nu even niet oplet, haalt het leven me in en moet ik rennen om het bij te houden. Ik kan het me niet meer permitteren om stil te blijven staan, dus probeer te appreci√ęren dat jij dat nog wel kan. Je weet misschien niet waar naartoe, maar je hebt wel nog de vrijheid uit te proberen, impulsief te zijn en op je bek te gaan zonder dat dat meteen gevolgen heeft.

Je komt er wel. Of dat nu reizend rond de wereld is of gewoon thuis, waar dat dan ook is, met een man, geen of twee kindjes, honden, katten, een konijn en een varken.

25 before 25

Voor mijn gevoel was ik gisteren nog maar net achttien, terwijl dat ondertussen toch echt al bijna drie jaar geleden is. De tijd vliegt en ik stelde een lijstje op met vijfentwintig dingen die ik bereikt of gedaan wil hebben voor ik daadwerkelijk vijfentwintig word. Sommige dingen zijn gewoon leuk en oppervlakkig en wil ik al eeuwen eens doen, andere doelen hebben dan weer te maken met dingen die ik belangrijk vind, maar waar ik tot nu toe eigenlijk nog nooit echt moeite voor heb gedaan.

1) Een duikcursus volgen in het buitenland en daar een certificaat van halen
2) Een reis maken in Azi√ꬆ(Vietnam, Laos, Bali,…) of terug naar Zuid- (of Centraal-) Amerika
3) Een nieuwe taal leren (Italiaans, Portugees, Duits,…)
4) 10 km kunnen hardlopen
5) Geen complexen meer hebben over mijn eigen lichaam
6) Mijn bachelordiploma halen en beginnen aan een extra studie
7) Van een zwarte piste¬†ski√ęn
8) New York bezoeken
9) 100 boeken lezen
10) 2000 euro sparen
11) Maximum één keer per week vlees eten
12) Minderen met zuivel
13) Stoppen met de pil / hormonale anticonceptie
14) Dat mijn haar na jaren sparen ein-de-lijk eens tot aan mijn kont komt
15) Leren koken (als in minstens vijftien gerechten fatsoenlijk kunnen maken)
16) Mijn tanden laten bleken
17) Tot over mijn oren verliefd worden
18) Mijn Frans verbeteren en mijn Spaans onderhouden
19) Een Brazilian wax laten doen
20) Maximum één keer per maand tanken (uitzondering wanneer ik naar Duitsland rijd)
21) Minstens √©√©n keer per maand lunchen/uiteten/drankjes doen/…¬†met een vriendin
22) Couchsurfen (op reis verblijven bij locals die hun bed of zetel aan je uitlenen)
23) Me laten registreren als orgaandonor
24) Bloed geven
25) Minder tijd op social media verspillen