Aan de antibiotica

Het houdt maar niet op. Donderdagnacht werd ik plotseling wel heel ziek, maakte ik het thuisfront ongerust, bracht ik vrijdag door in bed, en werd ik die avond door vriendlief volgestopt met antibiotica. Gelukkig voelde ik me zaterdag al een heel stuk beter en was ik zondag weer helemaal oké. Die hardcore medicijnen helpen, hoewel ik een beetje angstig word van de dokters/apothekers hier. Ze proppen je propvol pillen als je ze niet tegenhoudt en weten de helft van de tijd niet eens wat er met je scheelt. Daarbij heb ik geen idee wat ik nu eigenlijk aan het innemen ben, maar moet ik nog zeker een dag of vijf pillen slikken. Geef mij maar mijn huisarts…

Snottersnotter

Iedereen maakt iedereen ziek op het werk. Kuch, hoest, snuit, rochel. Jakkie. Ik heb het ondertussen ook serieus zitten, mijn neus hangt er al half af van het snuiten en ook mijn maag-darm-problemen zijn terug van weggeweest. Joepie!

Veel interessants is er eigenlijk niet te vermelden, mijn dagen bestaan uit slapen, eten, werken en studeren en regelmatig een avondje uit.

Momenteel zit ik onderuitgezakt in een van de oncomfortabele zetels met een kat (die dienst doet als centrale verwarming) snorrend op mijn schoot en mijn vriendje die in de keuken staat, dus life is good. Binnen een dag of drie is het alweer twee maanden geleden dat ik op het vliegtuig stapte en eerlijk waar het lijkt alsof ik hier al veel langer ben.

Over moving day en e-books

Zondag ben ik verhuisd! Alles is heel erg snel gegaan, maar dat was de bedoeling aangezien ik echt niet van plan was nog veel langer twee uur per dag over en weer te reizen. Vanochtend was ik binnen de vijf minuten op mijn werk en had ik ´s ochtends eeuwen tijd.

Ik bespaar nu per maand ongeveer veertig dollar aan openbaar vervoer en aangezien ik in dit appartement tien dollar meer betaal dan in het andere, blijft er dertig dollar over die ik wel beter kan besteden dan aan bussen en taxi’s. Ik kan bijvoorbeeld drie keer per maand sushi eten/ elke werkdag een smoothie kopen/ langer uitslapen (hoewel ik probeer om ‘s ochtends een uurtje te studeren en dus gewoon om zeven uur op te staan)/ heel veel afschuwelijk lekkere vette (chocolade)chroissants kopen/ sparen voor die schoenen op mijn verlanglijstje/ …

De buurt waarin ik nu woon is niet echt onveilig te noemen, maar het is toch af te raden om ‘s avonds laat alleen over straat te lopen. Gisteren wandelde ik rond de middag met mijn vriend naar de supermarkt en werd er ons op de hoek van mijn straat prompt gevraagd of we geen weed nodig hadden. Je begrijpt dat we vriendelijk bedankt hebben. Anyway, midden in de nacht alleen door de buurt dwalen, doe ik sowieso al niet snel.

Er waren wat vragen over hoe mijn studie nu eigenlijk in elkaar zit, dus bij deze… Ik heb dit semester vijf vakken en één extra vak over het hoe en wat van de universiteit waar ik de drieëntwintigste al examen van heb. Mijn materies zijn : Mondelinge en Schriftelijke Expressie, Wiskunde, Studiemethodologie, Nationale- en Milieurealiteit en Toerisme & Hotelwezen. Zoals je merkt is het eerste semester vrij algemeen, maar naarmate je verder gaat, komen er steeds meer aan je eigen studie gerelateerde vakken bij.

Hoe werkt het? Van elk vak heb ik twee e-books (compleet in het Spaans natuurlijk) die opgedeeld zijn in verschillende hoofdstukken. Na elk hoofdstuk doe je een zelfevaluatie, een kleine test om te kijken of je het nu eigenlijk wel begrepen hebt. Na x-aantal weken is het de bedoeling dat je door de cursus heen bent en doe je ergens in de eerste helft van november een toets op afstand (lees: via internet) en daarna heb je als het goed is nog een week of twee de tijd om te studeren voor het daadwerkelijke examen.

Elke semester heb je dus de auto-evaluaties, de online-test en het examen. Op zich lijkt dat niet veel, maar aangezien die dingen voor elk van de vakken gelden, is tijdsmanagement echt een must, en laat ik daar nu net geen krak in zijn…

Ik doe natuurlijk letterlijk twintig keer langer over de leerstof dan 99 procent van de leerlingen, aangezien ik alles eerst moet vertalen, maar goed. Het is af en toe ook vrij frustrerend, want eens vertaald blijkt dat ik die tekst van drie pagina’s in minder dan twee minuten had kunnen lezen (in plaats van in een uur), indien hij in het Nederlands geweest zou zijn. In drie uur tijd doe ik dus veel minder dan dat ik zou moeten, maar ik hoop dat het gewoon wennen is en dat het binnen enkele weken al wat makkelijker gaat. We doen ons best!

Eat, work, eat, work, eat, study, sleep – repeat

Zondag vijf oktober had ik een officieel iets van mijn universiteit, iedereen die in en rond Quito op afstand studeert werd verwacht en er hingen lijsten uit zodat we makkelijk konden zien wie er in welke groep zat en waar op het domein we precies moesten zijn. So far so good, maar… Ik stond natuurlijk niet op een lijst (na al drie keer naar mijn universiteitscentrum geweest te zijn, sta ik nog steeds ingeschreven in het foute centrum en is het papierwerk voor de belastingen nog steeds niet in orde GRRR), maar gelukkig was ik niet de enige en was die situatie voorzien.

Na een hele voormiddag algemene informatie en een paar groepsactiviteiten over de universiteit en haar geschiedenis, werking, visie,… (kots), hadden we in de namiddag nog een test over algemene vaardigheden (synoniemen, antoniemen, wiskunde vraagstukjes die eaypeasy zouden moeten zijn, maar het niet waren, logica-vragen die me migraine bezorgden,…).

Maandag was mijn eerste werkdag en wauw, een heel verschil met waar ik eerst terechtgekomen was. Zo zie je maar: Voor elke deur die sluit, gaat er een betere/andere open. Het enige probleem is dat het verkeer hier in Quito zo vreselijk is dat ik dagelijks twee uur verlies door gewoon naar het werk en terug te gaan. Mijn ondernemende zelf zijnde, heb ik ondertussen al enkele mensen gecontacteerd en hoewel ik al verschillende goede opties heb, zijn die jammergenoeg nog altijd niet vlakbij mijn werk. Toen mijn baas opving dat ik as soon as possible wil verhuizen (serieus, na drie kwartier recht te staan in een propvolle bus, waarna ik nog twintig minuten bergop moet wandelen, kom ik thuis, kook ik en wil ik daarna enkel nog maar mijn bed in kruipen, dus van studeren komt zo veel te weinig in huis), vermeldde hij dat hij in een driekamerappartement woont en twee van die kamers verhuurt. Nu wil het lukken dat een van de kamers nog leeg is… Het apartement bevindt zich op nog geen tweehonderd meter van het werk, dus dat zou eigenlijk wel ideaal zijn. Nog een pluspunt: Hij heeft twee katten waarop ik mag babysitten als hij in december een dikke maand naar de States gaat.

Vanavond ga ik vertellen aan de mensen waar ik nu bij woon hoe het allemaal precies zit en daar kijk ik helemaal niet naar uit. De moeder des huizes is super lief en doet er alles aan om het me naar de zin te maken. Als ik een paar dagen bij mijn vriend ben, is ze al ongerust dat ik daar zou gaan wonen (wat dus absoluut niet het geval is), ze is ongerust als ik niet regelmatig iets laat weten,… Ik heb geen idee hoe ze gaat reageren en hoewel ik echt geen zin heb in dat gesprek, moet het wel gebeuren.

Voor de rest gaat alles hier zijn gangetje. Het regent Nadat ik al weken steen en been klaagde over het feit dat ik mijn hondje en katten zo hard mis en bij elke foto die mama uploadt half begon te janken, heeft vriendlief een konijntje gekocht. Haar naam is Nena (betekent iets als baby in het Spaans) en ze is aanbiddelijk. Het enige probleem is dat er hier in de verste verte geen hooi te vinden is, terwijl ze wel in elke dierenwinkel konijnen verkopen. Vreemd…

Werk, wc’s en Jezus

So… I got the job! Maandag zes oktober begin ik te werken bij een ander reisbureau, het lijkt een stuk professioneler dan waar ik eerder terechtgekomen was en er werken ook andere buitenlanders. De eerste twee weken zijn op proef, maar ik heb er vertrouwen in.

Ondertussen regent hier nog steeds cats and dogs. Als je iets nuttigs wil doen, moet dat bijna verplicht voor de middag, aangezien het daarna met bakken uit de hemel valt. In de voorniddag zweet je je zowat uit je kleren, ‘s namiddags ben je doorweekt als je een teen buiten durft te steken en ‘s avonds bibber je je uit je vel. Gotta love Quito! De vier seizoenen komen hier gerust allmaal in één dag voorbij en die situatie duurt nog zeker een half jaar. Ik ben er ondertussen gelukkig wel aan gewend.

Voor de rest doen mijn maag en darmen het nog steeds niet helemaal zoals het hoort. In alle openbare wc’s hier krijg je óf een paar blaadjes in je hand gepropt óf je moet aan de wasbakken zelf wc papier nemen (wat geñant is als er twintig man achter je staat en je je voelt alsof je op het punt staat om uit te barsten). Tel daarbij op dat ik regelmatig vergeet dat er in het hokje zelf geen papier is… Daarbij woont mijn vriend, zoals zovelen hier, in een oud huis waar de leidingen verschrikkelijk slecht zijn. Ik zal jullie de details besparen, maar doorspoelen is een werkje voor ingenieurs en mijn problematische verteringsstelsel levert regelmatig awkward situaties op.

Anywaaaaay, ik ben momenteel verplicht om de geschiedenis en Christelijke visie van mijn universiteit te blokken en er liggen nog een twintigtal uiterst saaie pagina’s te wachten tot ik ze met nul procent interesse begin te vertalen.