Intercultural Relations Management: Talen en Internationaal Netwerken

Dure naam. IRM kan je enkel studeren aan Thomas More en is een afstudeerrichting binnen Office Management gericht op, jawel, talen en internationaal netwerken. Als alles volgens plan verloopt ben ik binnen exact drie jaar afgestudeerd. Ik zag er eerst keihard tegenop, maar na wat informatie te hebben gekregen, ben ik al heel wat enthousiaster.

Het eerste jaar zit vol met groepswerken en mijn haat voor groepswerken is heel. erg. groot. Ik heb serieus trauma’s overgehouden aan sommige groepswerken in het middelbaar, maar er zijn er ook wel een paar waar ik heel tevreden op terug kijk… IRM zit samen met Customer Relations Management en Human Resources Management, zodat je in theorie na het eerste jaar nog alle kanten op kan.

Het eerste semester van het tweede jaar is doodgewoon, maar in het tweede semester doe je of een stage van enkele weken in een meestal Franstalige omgeving of ga je een semester op Erasmus (een uitwisseling binnen Europa). Mijn keuze was heel erg snel gemaakt, haha! Frankrijk? Portugal? Italië? We’ll see, maar ik trek er zonder twijfel weer enkele maanden op uit.

In het derde jaar bestaat het eerste semester uit gewone vakken en uit het opstarten en afronden van de bachelorproef (eindwerk). In het tweede semester gaat iedereen op (inter)nationale stage en met wat geluk krijg ik de kans om terug naar Zuid-Amerika (Peru) te gaan. Er zijn ook stageplaatsen beschikbaar in Australië, de USA, Aruba, Kaapverdië, Tanzania, Thailand en China, maar jullie begrijpen vast wel dat ik al zit te dromen over een nieuw Zuiders avontuur….

Het is natuurlijk nog lang niet zover, maar ik kan echt niet wachten. Deze richting is me op het lijf geschreven en eens het eerste jaar voorbij is, gaat het hopelijk snel.

Ik moet nog beslissen of ik (naast Nederlands, Frans en Engels) Duits of Spaans wil volgen op school. Spaans kan ik natuurlijk al vrij goed en ik zou er sowieso voor kiezen indien er lessen voor gevorderden zouden zijn, maar ik zie het niet echt zitten om eerst twee jaar in de les te zitten voor ik iets nieuws leer. Duits dan maar? Naamvallen… Ik ben er nog niet helemaal uit. Portugees leren staat trouwens ook nog hoog op mijn lijstje.

Mijn haat-liefde verhouding met Zuid-Amerika

Ik ben zonder twijfel een stuk van mijn hart verloren in Ecuador. Mijn liefde voor de taal en de natuur is veel groter dan ik ooit had kunnen dromen en ik heb toen ik – ondertussen bijna drie jaar geleden… – een landenkeuze maakte zonder twijfel voor het juiste continent gekozen. Zuid-Amerika past haast perfect bij mijn karakter: avontuurlijk, impulsief, sociaal, open, dramatisch. Tot zover de liefde.

Langs de andere kant werd ik totaal gestoord van de bureaucratie. Als je dingen wil regelen, moet je je voorbereiden op een rompslomp die veel tijd op zal slorpen en voor veel irritatie zal zorgen. Papierwerk? Bereid je voor op van hot naar her rennen als een kip zonder kop, op uren wachten en op onvoorziene situaties. Geen enkele dienst zit in in hetzelfde gebouw en vaak moet je naar vijf verschillende plaatsen vooraleer je eindelijk bent waar je zijn moet. Voor letterlijk alles moet je een kopie van je paspoort hebben (ik had standaard vijf kopieën bij me) en vaak ook nog van een heleboel andere documenten. Daarbij duurt alles. heel. erg. lang.

Met de armoede en de oneerlijkheid (de kloof tussen arm en rijk is gigantisch) had ik het ook vaak moeilijk en hoewel dit beperkt werd doordat ik me vooral in de hogere middenklasse begaf, heb ik vaak genoeg van mijn hart een steen moeten maken. Ik weet dat hier ook nog veel armoede is, maar geloof me als ik zeg dat het op bepaalde vlakken echt niet vergelijkbaar is. Je wordt er ook veel vaker en van kortbij mee geconfronteerd. Langs de sloppenwijken rijden deed elke keer pijn. Oude mannetjes zonder benen in een rolstoel op het midden van de rijbaan hopende op een halve dollar braken mijn hart. Achtjarige jongetjes (of meisjes) die tot diep in de nacht kauwgom, sigaretten en snoepjes verkopen op elke straathoek in de uitgaansbuurt en dat hoogstwaarschijnlijk voor de rest van hun leven zullen doen.

Natuurlijk was – en is – de liefde veel groter dan ‘de haat’. Zuid-Amerika is helemaal anders dan Europa en op veel vlakken minder ontwikkeld, maar een cultuurshock heb ik nooit gehad, integendeel.

Kijk alsjeblieft even de volgende video en probeer ook te zien dat ondanks alle negatieve punten Zuid-Amerika ook enorm veel potentieel heeft.

All you need is Ecuador.

Cruisin’ in my Renault Clio

Ergens midden mei wilde ik mezelf graag bewijzen tegenover mijn ouders en zus S. die dachten dat ik nooit mijn rijbewijs zou halen. Hoewel ik eigenlijk een afspraak had gemaakt om mijn rijexamen te doen begin juli, annuleerde ik die en maakte ik een nieuwe afspraak voor twee dagen later. Zus N. was gewillige partner in crime en ‘s avonds kon ik, tegen alle verwachtingen in, mijn blauwe L van de achterruit halen. De reacties van papa en mama waren hilarisch – ‘De Comyn’en hebben al-tijd geluk.’, ‘HET IS NIET WAAAAAAR, DAT MEEN JE NIET!!!’ – en ik was zo fier als een gieter.

Deze zomer moet ik twee keer naar Duitsland en nu is dat met de trein wel te doen, maar leuk is anders. Met de auto ben ik daar in de helft van de reistijd, dus ik wilde perse deze zomer al een autootje in plaats van er pas binnen een half jaar een aan te schaffen. Papa struinde een dikke week het internet af en reed met mij het halve land rond, maar uiteindelijk hebben we toch de perfect one gevonden!

Schouw aan! Mijn nieuwe liefde:

Clio

Het is een Renault Clio uit 2004 met ongeveer 120 000 kilometer op de teller en dit schatje zal me de komende jaren overal naartoe brengen. Er moeten nog even nieuwe ruitenwissers op aangebracht worden, hij moet nog ingeschreven worden en ik moet nog een nummerplaat aanvragen, maar binnen dit en twee weken is ‘ie helemaal van mij.

Over Antwerpen, mijn pre-birthday en de komende maanden

I just had the best week ever!

Helen (USA) is momenteel een paar weken aan het rondtrekken door Europa en was vorige week een paar dagen in België. Ze logeerde bij Eve, die ook een vriendin van mij is (we kennen elkaar allemaal van onze uitwisseling in Ecuador), en woensdagavond hebben we haar onder andere de grote markt, het MAS en de stadsfeestzaal in Antwerpen laten zien. De avond werd afgesloten op café (duh) en daar hoorden natuurlijk de nodige drankjes bij ;-). Ik had Helen al anderhalf jaar niet meer gezien en het was echt heel erg gezellig. Uiteindelijk namen we de laatste tram naar Boechout een na een nachtelijke vreetbui kropen we alle drie in bed.

10421606_10206466936255274_3313594106989374048_n
met eve

11041206_10206466936815288_4395180211875051401_n
op het dak van het MAS

11244926_10206466936495280_2058892446773665368_n
locas

11070497_10206466937775312_5866458420440955630_n
selfietime op het dak van het MAS

Afgelopen weekend zijn Sofie (Denemarken), Renske, Vienna en Tomke (Duitsland) naar België gekomen om alvast mijn verjaardag te vieren. Aangezien Renske haar rijbewijs al heeft – ik ben stikjaloers -, kwamen ze met de auto en achteraf bleek dat ze zonder problemen heen en terug konden op één tank, dus qua afstand valt het eigenlijk nog wel mee en aangezien ze met z’n drieën kwamen, viel het veel goedkoper uit dan met de trein. Daarnaast deden er er ongeveer zes uur over, terwijl ik in maart met de trein veel langer onderweg was.

We palmden mijn zus haar huis in en hadden een geweldig weekend samen: een beetje veel gegeten, een beetje veel gedronken, gedanst, een rondje gedaan in Mechelen city,… Bedankt zusje voor de slaapplaatsen, het koken, de was, het midden in de nacht opstaan om ons te komen halen en de weinige uurtjes slaap. Bedankt ook mama dat ze mochten komen het weekend van jouw verjaardag. <3 1509109_425805110934423_6408758343714209739_n
vrijdagavond in La Rocca / v.l.n.r: Tomke, ik, Vienna, Sofie, Renske

11042026_10204902895664807_43515727_n
zaterdagnamiddag, klaar voor mama haar party

11201012_10205227481179242_7658940956773504918_o
op mama’s diner/verjaardagsfeest

11012904_426138304234437_7200536245129157206_n
een beetje gesloopt op zondagochtend met Vienna

Mag ik trouwens even opmerken dat het UREN duurt om met vijf meisjes iedereen gedoucht/in de make-up/helemaal klaargemaakt te geraken? Hoe doen grote gezinnen dat in godsnaam… Meerdere badkamers zijn sowieso nodig, haha.

Ik kan echt niet wachten op de zomer…. Acht juli doe ik mijn rijexamen, midden juli word ik verwacht in Duitsland, van 24 juli tot 10 augustus zit ik in Amerika en daarna word ik in augustus wéér een paar dagen verwacht in Duitsland voor de verjaardag van Jennifer die er afgelopen weekend jammer genoeg niet bij was. Hoe ik dat allemaal ga uitleggen op mijn werk is nog even de vraag, maar mijn zomer wordt zonder twijfel geweldig!

Op verplaatsing: Kusadasi, Turkey

Afgelopen week was ronduit perfect. Last minute vertrok ik namelijk totaal onverwacht nog op vakantie nadat zusterlief enkele dagen daarvoor een actie spotte die onweerstaanbaar was.

Zo stond ik maandagvoormiddag nog in de bakkerij, zo vertrokken zus S. en ik enkele uren later al met de trein naar Brussels Airport en dachten we dat we dik in de shit zaten. Er was namelijk de avond voordien een staking aangekondigd en de wachttijden konden bij onder andere de paspoortcontrole hoog oplopen. Gelukkig mocht ik van mijn bazin een uurtje vroeger stoppen met werken en eenmaal aangekomen op de luchthaven bleek het allemaal nog wel mee te vallen.

Waren wij even blij dat we pas in de late namiddag vertrokken, want als er iets is waar mijn zus en ik niet tegen kunnen, is het uren wachten voor niets en mensen die inefficiënt werken (een gezamenlijke woedeaanval is al vaker voorgevallen). Onze opluchting was héél groot, haha. Toen bleek dat we ook nog eens bij de nooduitgang zaten – Hallo meer beenruimte! – , kon de week al niet meer stuk.

We zijn al verschillende keer samen op reis geweest, maar dit was voor deze vreetzak de eerste keer all inclusive (Lees: Drie keer per dag een all you can eat buffet, een middernachtsnack en gebakjes in de namiddag.) Ik blijf de komende week in elk geval ver uit de buurt van de weegschaal.

Majesty Club Kustur is een groot domein, ongeveer drie kilometer van Kusadasi, met verschillende zwembaden, iets wat door moet gaan voor een discotheek, een soort van amfitheater waar de avondshows doorgaan, verschillende restaurants en bars,… Dik in orde! Ook de huisjes waren als nieuw en de kamers waren super mooi ingericht.

De eerste dagen waren jammer genoeg een beetje koud. De zon scheen wel, maar de wind was ronduit onaangenaam. Ik kwam natuurlijk al snel met een creatieve oplossing op de proppen… Volgens mij keken de kamermeisjes zeer vreemd op toen ze ontdekten dat onze dekens van ons bed verdwenen waren en ook de animators begonnen te lachen toen ze ons zagen.Stel je even voor: Twee blondines met een zonnebril op hun neus, een boek en een cocktail in hun hand en dekens over hen heen aan de rand van het zwembad.

Het was absoluut onze beste vakantie tot nu toe en de week is voorbij gevlogen. Normaal gezien vinden we het op het einde van zo’n week wel weer goed geweest, maar nu was dat echt niet het geval. Het eten was lekker, de animatie was leuk, het domein was mooi (eekhoorntjes!!!!), de kamer was super (we hadden onder andere een gigantische instapdouche), het personeel was vriendelijk,… Het was de laatste week voor de drukte zou beginnen, dus het was vrij rustig, waardoor we met veel mensen een toevallige babbel gedaan hebben en op de laatste dag toch verschillende namen en de bijhorende levensverhalen kenden.

Al bij al was het een week van eten, lezen, slapen en vooral genieten. We lagen zoals het echte omaatjes betaamd alle avonden al om half tien gedoucht en wel in bed, uitgezonderd een dag toen ik er na een legendarische avond pas in kroop om half vijf ‘s ochtends.

Volgend jaar weer!

Mijn tickets naar Phoenix zijn ondertussen ook geboekt en betaald. Nu mijn bankrekening nog een maand of drie aanspekken en dan stap ik terug het vliegtuig op! Nog zooooo laaaaaaaaang…