Wandering

Op alle vragen blijf je het antwoord verschuldigd, want uitleggen hoe je je voelt, gaat niet.

Het voelt alsof je nooit ben weggeweest, want alles is hetzelfde gebleven. De wereld gaat door, terwijl jij stilstaat en er probeert achter te komen wie je nu eigenlijk bent. Je wilt er niet meer bij horen. Mensen, culturen en talen leren kennen, dat is wat je wilt. Hoewel al die kleingeestigheid waarmee je omringd wordt je irriteert, word ook jij gedwongen om bij de hoop te horen die je zo verafschuwt, want als je buiten de maatschappij valt, bent je verloren.

Je leeft in verschillende werelden tegelijkertijd en het is uitputtend. Je hoort nooit meer op één plaats thuis, want verschillende delen van jezelf zijn verspreid over al die plekken en dingen waar je herinneringen aan hebt. Verspreid over dat ene cafeetje en die hangmat. Verspreid over een lied en een persoon. Je verliest stukjes van jezelf, maar die worden meteen vervangen door herinneringen en die herinneringen veranderen je persoonlijkheid. Stukje bij beetje.

Je wilt terug weg. Op zoek naar een nieuwe plek en nieuwe mensen. Naar een land hier ver vandaan. Ergens waar je nog nog wat van jezelf achter kunt laten en een rugzak kan vullen met nieuwe herinneringen.

Je vertrouwt er op dat ook jij uiteindelijk wel goed terecht zal komen. Maar nu nog niet. Er zijn nog teveel stukken van jezelf om te verliezen en nog te veel ongemaakte herinneringen.

De originele tekst die ik postte op Facebook is deze:

You can’t answer their questions, because explaining how you feel, is impossible. It feels like you never left, because everything has remained the same. The world keeps moving and the people keep going while you stand still, incapable of saying goodbye to your new life, incapable of fitting into the old one again. You stand still, trying to figure out who you actually are.

You don’t even want to fit in anymore. You want to meet people, get to know cultures and learn new languages. Even though the narrowness, the pettiness and the small-minded people around you annoy you, you still get forced to move on and live the life that you so abhor. A life of doing absolutely nothing but following the boring flow.

You live in different worlds at the same time and it is exhausting. You will never know where ‘home’ is anymore, because you don’t belong in one place anymore. Different parts of yourself are spread over all the places where you have memories. Over all the things that make you remember the life you once had. Spread over that little bar and that hammock, spread over a song and even a person.

While traveling you lose pieces of yourself, but they get immediately replaced by memories. And it’s those memories that that change your personality. Little by little.

You want to leave again, looking for new places and new people. To a country far away from the place that you used to call home. Somewhere where you can leave more pieces of youself behing and fill a backpack full of new memories.

You know that one day everything will fall into place. But not yet. There are still too many pieces of yourself to lose. Too many un-made memories.

Wandering.

Geboekt

Hoewel ik mezelf voorgenomen heb om er niet al te veel woorden aan vuil te maken, deel ik jullie bij deze mee dat ik 25 augustus op het vliegtuig stap. Wat heb ik te verliezen? Niets.

Na veel opzoekwerk en enkele tripjes naar Brussel heb ik alles voor het grootste deel al geregeld gekregen. Mijn diploma is gelegaliseerd, ik heb een verblijfplaats gevonden, ik ben nog enkele weken aan het werk (mijn voeten zien er uit alsof iemand er random stukken heeft afgeraspt) en het lijkt erop dat alles op zijn pootjes terecht komt. Althans voor nu.

Ik probeer de grote lijnen geregeld te hebben, maar voor de rest wil ik het zoveel mogelijk gewoon op me af laten komen. Meer ‘ja’ zeggen, uit mijn comfortzone komen en zien hoe alles uitpakt.

Onlangs hoorde ik een onwijs passende quote door een avonturier die meedeed aan een tv-programma over Alaska: “Why do you climb a mountain? Because it’s there.” “If you have to ask that question, you willl never understand the answer in the first place.

Wauw. Die uitspraak is ook exact de reden waarom ik niet dieper in ga op ‘het waarom’. Er zijn er die het begrijpen en er zijn er die het niet doen. Ik hou jullie in elk geval op de hoogte.

Uitendelijk kom ik er ook wel, al dan niet met wat vertraging of met veel vallen en opstaan.

3 maanden thuis

Dit wordt weer een zeurblog (en zo zullen er hoogstwaarschijnlijk nog wel meer komen), maar je bent niet verplicht om mee te lezen. :)

Ondertussen ben ik al drie maanden en een paar dagen thuis, de tijd vliegt. Heel snel. Binnen minder dan zes maanden is het alweer januari. Er is geen dag voorbijgegaan dat ik niet met de andere uitwisselingsstudenten gepraat heb. Er is geen dag voorbijgegaan dat ik niet met mijn Ecuadoraanse vrienden gepraat heb. En er is geen dag voorbij gegaan zonder heimwee.

Ik zou eigenlijk moeten verder gaan met mijn leven en dit geweldige jaar afsluiten, maar dat lukt me dus duidelijk niet. Mijn ouders, zus en duizend andere mensen praten op me in en ik begrijp ze. Echt waar. Ik zou hoogstwaarschijnlijk net dezelfde dingen zeggen. “Marilyne, gebruik je verstand toch eens.”

Langs de ene kant wil ik hier blijven om te studeren en een diploma te halen. Maar ik mis Ecuador. Zo hard. Het is moeilijk, want enkel (sommige) andere uitwisselingsstudenten begrijpen het. De mensen om je heen proberen het wel, maar snappen het uiteindelijk toch niet.

I’m living in two worlds.

Op mijn vorig stukje reageerde er iemand die opperde om ‘mijn gevoel en mijn hart te volgen’. Ik wil terug. Doodgraag. Moederlief is het daar absoluut niet mee eens, wordt van die gedachte niet echt blij (dat is het grootste understatement van de eeuw) en verklaart me gek. Hoewel ik dat ergens best wel begrijp, verandert dat niets aan ‘mijn gevoel’.

Geld is maar geld. Ik heb er hard genoeg voor gewerkt en ik zie niet in waarom ik het niet zou mogen spenderen aan iets dat me blij maakt. Is het niet beter om het leven echt te leven in plaats van altijd maar voorzichtig te zijn, nooit eens gek te doen en later spijt te hebben van alle dingen die je niet gedaan hebt?

Later als ik een stereotiep oud vrouwtje zal zijn dat koekjes bakt, handwerkt, breidt en tien katten heeft, wil ik graag terug kunnen kijken op een leven waarin ik altijd gedaan heb wat me toen gelukkig maakte, hoewel dat leven hoogstwaarschijnlijk vol zal zitten met dingen die ik beter anders had gedaan. Soms pakken al die onverantwoorde, impulsieve en gekke momenten tien keer beter uit dan verwacht.

Of tien keer slechter. En wat dan nog? Laat me maar lekker leren uit mijn fouten. Laat me dan maar even een hoekje in kruipen, heel hard vloeken en daarna weer met volle goesting in iets anders springen.

Stiekem ben ik doodsbang hoor, maar…

Glazen bol gewenst

Dat keuzes maken absoluut niets voor mij is, wisten jullie al. Ik heb ondertussen al meer dan een maand niets neerschreven, aangezien ik niet wist – en eigenlijk nog steeds niet weet – hoe of wat.

Ik mis Ecuador. Ik mis mijn vriend. Mijn nicht. Alles.
versus
Ik wil een diploma. België is en blijft België.

Wat nu? Mijn rationele kant is duidelijk, ik blijf hier en ga studeren. Mijn hart ligt ergens anders. Als ik begin te studeren zit ik meteen een jaar of vijf ‘vast’, maar zonder diploma geen toekomst. Zeker ginder niet.

Ik kan eventueel nog zes weken teruggaan. Geld is maar geld, dat verdien ik wel weer terug. Herinneringen daarentegen zijn onbetaalbaar. Zouden die paar weken dan wel voldoende zijn? Kan ik ginder niet gewoon studeren?