Werk, wc’s en Jezus

So… I got the job! Maandag zes oktober begin ik te werken bij een ander reisbureau, het lijkt een stuk professioneler dan waar ik eerder terechtgekomen was en er werken ook andere buitenlanders. De eerste twee weken zijn op proef, maar ik heb er vertrouwen in.

Ondertussen regent hier nog steeds cats and dogs. Als je iets nuttigs wil doen, moet dat bijna verplicht voor de middag, aangezien het daarna met bakken uit de hemel valt. In de voorniddag zweet je je zowat uit je kleren, ‘s namiddags ben je doorweekt als je een teen buiten durft te steken en ‘s avonds bibber je je uit je vel. Gotta love Quito! De vier seizoenen komen hier gerust allmaal in één dag voorbij en die situatie duurt nog zeker een half jaar. Ik ben er ondertussen gelukkig wel aan gewend.

Voor de rest doen mijn maag en darmen het nog steeds niet helemaal zoals het hoort. In alle openbare wc’s hier krijg je óf een paar blaadjes in je hand gepropt óf je moet aan de wasbakken zelf wc papier nemen (wat geñant is als er twintig man achter je staat en je je voelt alsof je op het punt staat om uit te barsten). Tel daarbij op dat ik regelmatig vergeet dat er in het hokje zelf geen papier is… Daarbij woont mijn vriend, zoals zovelen hier, in een oud huis waar de leidingen verschrikkelijk slecht zijn. Ik zal jullie de details besparen, maar doorspoelen is een werkje voor ingenieurs en mijn problematische verteringsstelsel levert regelmatig awkward situaties op.

Anywaaaaay, ik ben momenteel verplicht om de geschiedenis en Christelijke visie van mijn universiteit te blokken en er liggen nog een twintigtal uiterst saaie pagina’s te wachten tot ik ze met nul procent interesse begin te vertalen.

Weekend enzo

Dit weekend was ik met vriendlief in Esmeraldas. Vrijdagavond rond een uur of tien namen we de bus en nog geen zes uur later strompelde ik slaapdronken mijn bed in om nog een paar uur verder te ronken. Zaterdag (en zondag trouwens ook) bestonden vooral uit veel eten. Zaterdag overdag bij zijn mama, ‘s avonds een BBQ bij vrienden, zondag bij zijn papa, ‘s namiddags aan het strand en maandagavond namen we de bus terug naar Quito.

Binnen exact een maand heb ik al een eerste examen en voor die tijd moet ik ook nog elk hoofdstuk apart toetsen, dus ik wacht ongeduldig tot mijn tablet (met al mijn schoolboeken) aankomt zodat ik stilaan kan beginnen.

Maandag was een beetje moeilijk omdat thuis iedereen zijn eerste lesdag had en ik als het anders gelopen was ook in die situatie gezeten had, maar aangezien ik een hele dag zon, zee, strand en lekker eten had, viel het allemaal wel mee.

Ik ben er over aan het denken om van woonplaats te veranderen, maar dat is helemaal nog niet zeker. In het algemeen zit ik wel goed bij de familie waar ik een kamer huur, maar ik ben veel geld kwijt aan taxi’s aangezien het uit de buurt ligt van de plaatsen waar ik het merendeel van mijn tijd doorbreng. Ik betaal nu 200 dollar per maand voor mijn kamer, terwijl ik eigenlijk een mini-huisje zou kunnen hebben voor 120 dollar (daar komt nog internet en elektriciteit bij, dus in totaal ongeveer 160) per maand. Het huisje/appartementje bestaat uit een slaapkamer, andere kamer, living, keuken en badkamer, het is dus groter dan het gemiddelde kot. Ik kan natuurlijk niet alles in één keer kopen, maar met een bed, een minikoelkast, een elektrisch kookvuur en wat andere basisdingen kom ik de eerste tijd vlotjes door en elke keer als mijn loon gestort wordt, kan ik mijn plekje verder inrichten.

Eind deze week word ik gebeld en als ik de job heb, beslis ik.

Het regenseizoen (lees: van oktober tot en met april) in Quito is gestart en het regent pijpenstelen. Het openbaar vervoer ligt stil en het is onmogelijk om te weten wat je ‘s ochtends aan moet doen, want het gaat van zomer naar winter en weer terug in vijf minuten tijd.

Voor de rest lijkt het er op dat ik eindelijk helemaal beter ben, hoezee!

It’s getting started

Ik ga hier weer van de tak op de hak springen, want ik ben nog steeds laptoploos en te lui om naar een internetcafé te gaan om daar een blogje te typen.

Het gedoe met mijn diploma is eindelijk in orde! Het is momenteel in verwerking en dus moet ik binnen drie weken (zucht) terug om het af te gaan halen.

Daarnaast wilde ik naar mijn universiteitscentrum, maar op dat adres aaangekomen, bleek dat dat centrum dus niet bestaat (klein miniscuul mini foutje op de website). Ik onderdrukte een woedeaanval en ging naar een wel-bestaand centrum ergens anders in Quito, waar ik mijn online-inschrijving legaliseerde en waar ze me haarfijn uitlegden dat veranderen van centrum normaal gezien 70 dollar kost. Dat dacht ik dus lekker niet. Aangezien het -voor één keer- niet mijn eigen fout was, wacht ik nu op een telefoontje dat me zal vertellen dat alles mooi en kosteloos opgelost is.

Over geld gesproken… Het is maar goed dat school bijna begint, want ik heb er hier op een maand tijd 400 dollar doorheen gejaagd en ik ben er absoluit niet goed van, haha. Normaal gezien doe ik een half jaar met dat geld. Gelukkig had ik woensdag een sollicitatiegesprek dat goed verlopen is. Volgende week hierover meer nieuws…

Met de universiteit die bijna begint en de job die ik hopelijk krijg, komt alles op zijn pootjes terecht en hoewel mijn wiskundepakket om te huilen (letterlijk) is, kijk ik uit naar de komende maand.

Papieren en bacterieën

Zoals ik al verwachtte, weigert mijn laptop hier connectie te maken met welke internetverbinding dan ook. Het is vrij tot zeer irritant om te bloggen via mijn gsm en ik stel het dan ook al een hele tijd uit, maar nu lig ik gezellig met wat chipjes en mijn beertjespyjama aan in bed en kan ik evengoed een berichtje typen.

Ik probeer nog steeds mijn diploma te valideren en vandaag ben ik zo ongeveer heel Quito rondgestuurd om uiteindelijk dan toch op de juiste plaats terecht te komen. Ik was al zeer gefrustreerd (zwak uitgedrukt), maar toen bleek dat er iets niet in orde was waarover eerder nooit iets gezegd geweest was, stond ik helemaal op ontploffen. Niemand weet hier de volldige procedure van wat dan ook en het is verschrikkelijk irritant om in honderd keer te doen wat je evengoed in twee keer zou kunnen doen. Anyway. Maandag een nieuwe poging.

Mijn visum is na twee keer enkele uren wachten (de tweede keer had ik me voorbereid en voedselvoorraad in mijn handtas gestopt om de tijd te doden) op de migratiedienst gevalideerd, dus daar ben ik al vanaf.

Het wordt tijd dat de lessen beginen, want nu ik elke dag buitenshuis doorbreng, merk ik dat 400 dollar absurd snel op gaat. Ik ben eerder spaarzaam (mijn zussen draaien nu met hun ogen en mompelen ‘gierig’) aangelegd, dus dit is nieuw voor me, maar ik leer het wel.

Vorige week zei ik dat ik me beter voelde, maar dat was te vroeg gejuicht. Pas sinds donderdag word ik niet meer van binnenuit bestookt met wat leek op een leger bacterieën die gezamelijk mijn keel en maag aanvielen. Voor de rest is alles oké. Ondanks de duizenden frustraties (karma will get al de taxichauffeurs die me dubbel laten betalen) ben ik nog elke dag blij om hier te zijn, hoewel ik thuis nu gekgenoeg meer mis dan vorig jaar.

Vrijdagavond… Dos cervezas por favor!

Week one

Ondertussen ben ik hier al bijna tien dagen en het lijkt alsof ik nooit ben weggeweest. Sorry voor het lange wachten, maar we zaten tot voor kort zonder wifi hier in huis, dus dat verklaart meteen al het gebrek aan een update.

De vlucht naar Miami was perfect! Ik had bijbetaald voor comfort class en het wilde lukken dat de helft van de plaatsen in die klasse leeg waren… Na nog geen uur had ik al drie zetels ingepalmd en aangezien ik de avond ervoor amper twee uur had geslapen had, heb ik zeker de helft van de vlucht liggen ronken. Op het einde heb ik nog een uur druk zitten babbelen met mijn buurman, een Belg die als sinds jongs af aan in de States woont.

In Miami zelf moest ik vrij lang wachten, maar ook daar heb ik mijn tijd gevuld gekregen met voeren van conversaties met random mensen die toevallig naast me kwamen zitten aan de gate. Kijk, daarom hou ik van de Zuid-Amerikanen. Je knoopt zonder problemen een gesprek met ze aan en voor je het weet ben je een uur verder en weet je zo goed als alles over elkaars leven.

Op het vliegtuig naar Quito zat ik naast een super lieve mevrouw die zichzelf meteen mijn “Mamá Colombiana” (ze woont in Ecuador, maar is oorspronkelijk van Colombia) noemde. Met haar heb ik nu nog contact en volgens mij zullen we binnenkort wel eens afspreken.

De mensen bij wie ik woon hebben me geweldig ontvangen en ik voel me al helemaal thuis. Woensdag en donderdag ben ik gaan werken, hoewel ik nu al op zoek ben naar iets anders (iets met mijn baas waarover ik liever niet wil uitweiden). Vrijdag was ik overdag thuis en rond twaalf uur ‘s nachts nam ik met vrienden de bus naar de kust om daar een weekend bij hun familie te spenderen.

Na een geweldig weekend begon ik me maandagmiddag helaas te voelen als een net overreden hond en kon ik tegen het einde van de dag amper nog op mijn benen staan. Oeps. Hoogstwaarschijnlijk een combinatie van het verschil in klimaat en hoogte plus de een of andere irritante bacterie die ongewenst mijn lichaam binnengedrongen was. Na een helse nacht voelde ik me dinsdag nog steeds slecht.

Wat ‘slecht’ is voor mij? Even ter indicatie: Maandagmiddag heb ik een maaltijdsoep en een ijsje gegeten en ‘s avonds thee gedronken. Dinsdagochtend heb ik een appel gegeten, ‘s middags één sandwich en ‘s avonds een chocolaatje. Hoe ziek ik ook ben, eten doe ik al-tijd. Het feit dat ik nu in twee dagen gegeten heb wat ik normaal gezien letterlijk in twee uur binnenprop laat zien dat er echt wel iets mis was. Het is nu woensdag en hoewel mijn neus me nog steeds irriteert heb ik wel normaal ontbeten en voel ik me al een heel stuk beter.

Volgende week moet ik dan toch echt het papierwerk beginnen te regelen en hoewel ik daar echt geen zin in heb, is het iets dat wel moet gebeuren. Ik hou jullie op de hoogte!