web analytics

HOTSPOT: Expression

Hotspots in me’ stadsie, I love them. Het afgelopen jaar zijn er veel leuke koffiebars en lunchplekken bijgekomen in Mechelen, maar ik kom amper nog in het centrum en was nog nergens geweest. Tot vorige week! Woensdagvoormiddag gingen mijn zus en ik spontaan koffie drinken in Expression, tegenover het station. (Ik moet echt eens investeren in een goede camera, maar tot dan moet ik doen met mijn crappy telefoon. Sorry!)

Expression is een rustige en gezellige koffie- en aperobar. Op de kaart staan verschillende soorten koffie (duh), thee en chocolademelk en ook de drankenkaart is erg uitgebreid met cocktails, sterke dranken en heel veel biersoorten voor mensen die in een aangename omgeving willen aperitieven. Je kan er ook koffiekoeken en bagels krijgen. Haast? Take-away!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Uniek is de expression-o-theek. Genieten van een drankje met een boek is sowieso al fantastisch, maar indien je zelf een oud boek meeneemt, kan je het boek waarin je begonnen bent gewoon mee naar huis nemen om daar verder te lezen. Hoe leuk is dat?

Wij zaten aan de grote tafel achterin de zaak, maar er zijn ook plekken aan de bar voorzien, er zijn banken en krukken en vooraan kan je in zeteltjes zitten.

 

 

 


In principe wordt er gevraagd aan de bar te bestellen, maar wij waren op dat moment de enige klanten en onze bestelling werd gewoon aan tafel opgenomen. De chai tea, de caffè latte en de caffè mocha (lang leve chocomelk) hebben gesmaakt! Het was enkel een beetje jammer dat de sojamelk op was.

De rest van de stationsomgeving is vrij druk, dus Expression is echt een verademing. Ik ben fan en de bibliotheek maakt het enkel beter!

About uni’

Studeren, het is me wat. Drie jaar later zit ik eindelijk goed, maar daar zijn een paar jaar vol keuzestress en piekeren aan vooraf gegaan. In het middelbaar wist ik het niet, na het middelbaar wist ik het niet en na mijn gap year in Ecuador wist ik het nog stééds niet.

Toegepaste taalkunde was niets voor mij. Ik ben goed met talen, altijd al geweest, maar niet op de manier die ze op school willen zien. Drop me een half jaar in eender welk land en ik zal de taal daarna vrij goed spreken, maar woordenschat en grammaticaregels uit mijn hoofd leren, is mijn ding niet. Hogeschool leek de volgende logische stap, maar Office Management/Bedrijfsmanagement was het ook niet. Ik had vakken die me helemaal niet interesseerden en groepswerk na groepswerk na groepswerk. Het was, alweer, niets voor mij. In de zomer werk ik als jobstudent in bedrijven vergelijkbaar met waar ik terecht zou komen na het behalen van dat diploma en als ik na mijn afstuderen veertig jaar of langer hetzelfde repetitieve, administratieve bureauwerk zou moeten doen, word ik gek. Dat wil ik niet. Twee maanden in de zomer is al meer dan lang genoeg.

Ik zat met mezelf in de knoop en wilde mijn ouders niet nóg een keer teleurstellen, maar toen las ik over een richting die vanaf september 2016 gegeven zou worden. Een nieuwe, Engelstalige, internationale academische bachelor. Een combinatie van drie richtingen (Sociologie, Communicatiewetenschappen en Politieke Wetenschappen) die me sowieso al interesseerden, gefocust op Europa en haar geschiedenis, instituten, populatie, cultuur, diversiteit, media,… Ik was al op zoek naar een studie die me interesseerde en bij me paste sinds mijn zeventiende en nog nooit had ik een ‘DAT IS HET!’ gevoel. Tot vorig jaar, vier jaar later. Alleen, thuis zou waarschijnlijk de derde wereldoorlog uitbreken…

Uiteindelijk heb ik toch mijn gevoel gevolgd. Ik heb nog nooit zo hard gewerkt voor school als afgelopen semester (niet dat ik voordien al eens écht hard voor school gewerkt had, haha). Ik heb veel gepiekerd en ik was best wel verdrietig, deels omdat ik thuis natuurlijk niet terecht kon mijn zorgen. Doordat ik per se wilde bewijzen dat ik het kon en dat dit inderdaad ‘mijn’ studie was, had ik ook nog eens last van faalangst. Daar staat tegenover dat ik nu voor de eerste keer studeer zonder het verschrikkelijk te vinden of constant te twijfelen over mijn studiekeuze. Er zijn ongeveer 140 studenten van 40 (!!!) verschillende nationaliteiten ingeschreven en velen komen alles behalve rechtstreeks uit het middelbaar.

De studenten uit het buitenland vinden het vaak vreemd dat er hier zo’n druk gelegd wordt op jongeren. Er zijn er die in Londen of Parijs gewoond hebben, rondgereisd hebben,… Ze worden vaak financieel gesteund door hun overheid, dus dat maakt het natuurlijk makkelijker. Het valt me op dat dit vooral het geval is in Scandinavische landen, maar ook in bijvoorbeeld Duitsland is het veel normaler dan hier om op zijn minst een gap year te doen na het middelbaar. Hoe meer ik er met internationale studenten over praat, hoe vreemder ik het vind dat er van ons verwacht wordt te weten wat we willen doen met ons leven en wat we willen studeren zodra we achttien geworden zijn, zonder enige levenservaring te hebben opgedaan. Op dat vlak staat België toch wel achter.

Ik heb het eerste semester al mijn vakken gehaald met mooie punten en een gemiddelde van 14.4/20. Ik was zó opgelucht, blij en trots op mezelf! Het was zwaar, maar nu weet ik wel dat ik het kan. Het tweede semester is ondertussen begonnen en ik neem twee extra vakken op om het mezelf nog wat moeilijker te maken 😉 Als ik ze haal, krijg ik misschien vrijstellingen voor vergelijkbare vakken in het tweede en derde jaar. Moest dat niet zo zijn, is het geen ramp, want interessant is het toch wel.

2016: RECAP+ ★2017★

Wát een kut jaar, zowel voor de wereld als voor mij persoonlijk. Leuke dingen: Een paar dagen op bezoek bij mijn vriendinnen in Duitsland, de geboorte van mijn neefje, het toneelstuk waarin ik mee speelde, mijn vriendinnen die 24 uur in België waren om samen mijn verjaardag te vieren en alleen gaan wonen. Ik heb bitter weinig mooie herinneringen aan dit jaar, zeker in vergelijking met 2015. Verder speelt er op persoonlijk vlak heel wat en was ik echt klaar met 2016. Veel heb ik er dus niet over te zeggen, ha!

Marilyne
(Ik ga écht naar de kapper in februari.)

Kwestie van het jaar goed te beginnen, heb ik mezelf vorige week een reisje cadeau gedaan. Treat yourself! Ik ‘moest’ in 2016 of 2017 weer eens naar Ecuador, maar uiteindelijk heb ik deze zomer drie maanden gewerkt om zo mijn verhuis te financieren en toen ik onlangs naar de vluchtprijzen voor volgende zomer aan het kijken was, vond ik die veel te duur. Uitstellen dan maar, aangezien ik in februari graag een week naar New York wilde. Maar… Na wat tellen bleek dat ik uiteindelijk (veel!) goedkoper uit zou komen als ik in de paasvakantie drie weken naar Ecuador zou gaan. Het leven daar is goedkoop en ik moet er niet op hotel of iets dergelijks. De enige grote kost is het vliegticket. New York komt in 2018 wel weer!

Dit jaar voor mij geen skivakantie. Een week winstersport is belachelijk duur en kost evenveel als mijn vliegticket naar de andere kant van de wereld. In mei gaan mama en ik wel twee dagen gezellig naar Londen!

Goede voornemens? Niet echt. Zoveel mogelijk vegetarisch eten, weer regelmatig gaan hard(kuch)lopen en het goed doen op school. Ik hoop vooral dat 2017 een gelukkig jaar word. Voor mezelf, voor jullie en voor de wereld!

LennOp een heel mooi nieuw jaar! En dat deze mossel nog maar even klein blijft. ♥

Digital Detox

Toen ik een jaar of zestien, zeventien was, had ik meer dan zevenhonderd online ‘vrienden’ en hoewel ik van de meesten wel wist wie wie was, had ik met drie vierde ervan geen contact. Het waren mensen die ik via-via kende, mensen waarmee ik ooit in de klas had gezeten of op kamp mee was geweest,… Als je dat aantal vergelijkt met de (twee)duizend ‘vrienden’ die veel tieners nu hebben, had ik er in verhouding zelfs niet eens zó veel.

Ergens in 2013 maakte ik een nieuw account aan en werd ik al iets kieskeuriger, maar pas sinds vorig jaar doorloop ik om de paar weken mijn vriendenlijst en worden er elke keer mensen verwijderd. Ik wilde er nog veel meer af mijn account, maar er was een grote groep kennissen die ik op dat moment om de een of andere reden nog niet ‘kon’ verwijderen. Dat is natuurlijk zever, maar in mijn hoofd voelde het wel zo aan.

Het nam elke dag veel tijd in beslag om alle updates van mensen die ik volgde op Facebook, Instagram, Snapchat, Bloglovin en Twitter door te nemen. De FOMO (Fear Of Missing Out) was real. Nadat ik eindelijk alles gelezen en bekeken had, besefte ik elke keer dat ik alweer mijn tijd verspild had en eigenlijk helemaal niets gemist zou hebben. Toch moest ik van mezelf up to date blijven.

Een paar weken geleden later zag ik plotseling in dat ik van al die social media niet gelukkig werd. Integendeel. Ik was er klaar mee. Online lijkt iedereen een perfect, geweldig leven te hebben en dat zorgde ervoor dat ik meer en meer aan mezelf begon te twijfelen. Het heeft een hele tijd geduurd voor ik dat doorhad.

Ik begon met Facebook. Terwijl ik eerder een pak mensen nog niet durfde te verwijderen, ging ik er nu grof doorheen. Heb ik je al lang niet meer gezien? Zeg maar dag. Vind ik je eigenlijk helemaal geen leuk mens of heb ik je al eeuwen niet meer gesproken? Ciao. Iedereen met wie ik geen echte band had, werd zonder pardon gedeletet. Bloglovin volgde. Ik vond een pak blogs al een hele tijd niet meer interessant, maar ze stonden nog steeds in mijn feed. Nu niet meer. Hetzelfde met Twitter en Instagram. De unfollow-knop werd mijn nieuwe beste vriend en Snapchat heb ik helemaal verwijderd. Ook mijn mailbox heb ik geminimaliseerd. Er kwamen dagelijks een pak nieuwsbrieven en e-mails binnen van webshops, kranten,… die me niet (meer) interesseerden en die ik al jaren elke dag verwijderde zonder ze te openen. Tegenwoordig open ik ze, klik ik op afmelden of uitschrijven et voilà. Mijn mailbox zit nooit meer vol. Ik besloot uiteindelijk een week een social media stop te houden (Messenger uitgezonderd) en eigenlijk miste ik niets. Toegegeven, ik keek ineens weer een pak meer series 😉

Helemaal stoppen met social media was nooit de bedoeling. Ik vind het leuk en ben er graag mee bezig, op voorwaarde dat ik enkel de dingen zie die ik wil zien en waar ik iets aan heb. Nu volg ik enkel nog de blogs die ik daadwerkelijk leuk vind en check ik Facebook, Instagram en Twitter wel weer dagelijks, maar ben ik er veel minder tijd aan kwijt. De tijd die ik er wel aan spendeer (nog steeds meer dan genoeg), vind ik niet meer verspild. Ik krijg enkel nog updates van mensen die ik graag volg, die me positief beïnvloeden of inspireren en waar ik me niet aan stoor.

Ik pak weer vaker een boek, ga sporten, heb zin om vaker te koken en kijk een film of serie zonder tegelijkertijd doelloos rond te scrollen op mijn laptop of gsm. Ik hou van social media en ik ben er nog steeds mee bezig, gewoon minder actief. Ik hoef niet elke dag iets te plaatsen, ben niet op elk kanaal aanwezig en moet niet alles van iedereen gezien hebben.

Dan toch niet zo conditieloos

Ik was er de afgelopen jaren dus van overtuigd dat ik even out of shape was als een super sized Amerikaan met een BMI van 50, maar dat bleek de afgelopen twee weken best nog wel mee te vallen. Verbazing alom hoor.

Vijf à zes keer in de week sporten (lopen en zwemmen) klonk als mijn persoonlijke hel, maar zo erg vind ik het eigenlijk niet. Toegegeven, soms kijk ik een hele werkdag op tegen een geplande run, maar dat is vooral als het de keer ervoor slecht ging. Gisteren had ik er echt geen zin in en liep ik uiteindelijk verder en langer dan – uhm… ooit. Wel op slakkentempo natuurlijk en zes kilometer is nog steeds peanuts, maar goed.

RunRun

(Ik gebruik twee running apps, ja. Hoe bedoel je controlfreak?)

De laatste twee kilometer kreeg ik wel weer last van mijn achillespees en lies, dus gelukkig was ik in de helft op tijd teruggedraaid. Niet dat ik zo kapot was, maar ik heb geen zin in een blessure (ik ken mijn krakkemikkig lijf ondertussen al). Die lies doet nu trouwens nog steeds pijn in de mate dat ik op het werk de lift neem in plaats van de trap. Oeps.

Ik word wel sneller. Vind ik leuk.