web analytics

Brief van mijn veertigjarige ik

Een brief van mezelf aan mezelf. Aan jou. Aan de eenentwintigjarige versie van de veertigjarige ons. ‘Ons’ ja, want ergens zit jij nog wel in mij.

Heel soms mis ik het wel, weet je. Geen verantwoordelijkheden hebben. Een leven dat vooral bestaat uit eten, slapen, naar school gaan en vooral niets doen waar je geen zin in hebt. Ik weet dat je je nu vaak voelt alsof je doelloos aan het rondlummelen bent en je nooit gaat weten wat je nu eigenlijk wilt met je leven. Probeer er af en toe ook een positief naar te kijken, want het echte leven staat om de hoek op je te wachten en de komende jaren staat weken niksen niet meer op de planning.

Ik weet nog maar al te goed hoe rot je je nu vaak voelt. Je weet niet wat je moet studeren, je wilt langs de enige kant een burgerlijk leventje en langs de andere kant zit je met die fuck you-attitude en wil je gewoon het eerste beste vliegtuig opstappen, want ‘later’ komt alsmaar dichter bij en omdat je het na al die tijd nog steeds niet weet, maakt het je doodsbang. Pieker niet zoveel.

Ik kan je alleen maar de raad geven om de druk van de maatschappij en de mensen rondom je die je zo hard voelt zoveel mogelijk te negeren. Doe wat je blij maakt, wat dat dan ook is. Maak die dure reis, eet die derde éclair, ga voor die andere studierichting en koop dat paar schoenen.

Ik ben nu misschien wel ouder, maar die onrust is nooit helemaal weggegaan. Soms denk ik nog steeds ‘Is dit het nu?’ ‘Had ik niet dit en dat of zou ik niet zus en zo?” Ik pieker wel minder, want als ik nu even niet oplet, haalt het leven me in en moet ik rennen om het bij te houden. Ik kan het me niet meer permitteren om stil te blijven staan, dus probeer te appreciëren dat jij dat nog wel kan. Je weet misschien niet waar naartoe, maar je hebt wel nog de vrijheid uit te proberen, impulsief te zijn en te mislukken zonder dat dat meteen gevolgen heeft.

Je komt er wel. Of dat nu alleen is reizend rond de wereld of gewoon thuis, waar dat dan ook is, met een man die van je houdt, geen of twee koters, honden, katten, een konijn en een varken. Het kan allemaal.

25 before 25

Voor mijn gevoel was ik gisteren nog maar net achttien, terwijl dat ondertussen toch echt al bijna drie jaar geleden is. De tijd vliegt en ik stelde een lijstje op met vijfentwintig dingen die ik bereikt of gedaan wil hebben voor ik daadwerkelijk vijfentwintig word. Sommige dingen zijn gewoon leuk en oppervlakkig en wil ik al eeuwen eens doen, andere doelen hebben dan weer te maken met dingen die ik belangrijk vind, maar waar ik tot nu toe eigenlijk nog nooit echt moeite voor heb gedaan.

1) Een duikcursus volgen in het buitenland en daar een certificaat van halen
2) Een reis maken in Azië (Vietnam, Laos, Bali,…)
3) Een nieuwe taal leren (Italiaans, Portugees, Duits,…)
4) 10 km kunnen hardlopen
5) Geen complexen meer hebben over mijn eigen lichaam
6) Mijn bachelordiploma halen en beginnen aan een extra studie
7) Van een zwarte piste skiën
8) New York bezoeken
9) 100 boeken lezen
10) 2000 euro sparen
11) Maximum één keer per week vlees eten
12) Minderen met zuivel
13) Stoppen met de pil / hormonale anticonceptie
14) Dat mijn haar na jaren sparen ein-de-lijk eens tot aan mijn kont komt
15) Leren koken (als in minstens vijftien gerechten fatsoenlijk kunnen maken)
16) Mijn tanden laten bleken
17) Tot over mijn oren verliefd worden
18) Mijn Frans verbeteren en mijn Spaans onderhouden
19) Een Brazilian wax laten doen
20) Maximum één keer per maand tanken (uitzondering wanneer ik naar Duitsland rijd)
21) Minstens één keer per maand lunchen/uiteten/drankjes doen/… met een vriendin
22) Couchsurfen (op reis verblijven bij locals die hun bed of zetel aan je uitlenen)
23) Me laten registreren als orgaandonor
24) Bloed geven
25) Minder tijd op social media verspillen

★ 2016 ★

Well helloooooo ’16! Ik doe niet aan die “new year, new me” bullshit, maar 1 januari voelt toch altijd een beetje aan als een nieuw hoofdstuk. 2016 wordt iets minder avontuurlijk dan 2015, aangezien ik dit jaar geen voet ga zetten in zes (Ecuador, Duitsland, Engeland, Turkije, USA, Mexico) verschillende landen, maar dat wil niet zeggen dat het minder leuk wordt!

Eind januari ga ik eindelijk weer naar Duitsland om tien dagen met mijn mede-Latina’s door te brengen en daarna komen zij normaal gezien een lang weekend hier naartoe. So so so so so happy ❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤

Ik bekeek gisteren even de academische kalender en doordat mijn examens zo vroeg eindigen (vrijstellingen), heb ik vakantie van 22 januari tot en met 15 februari! Van de 22e tot de 28e ben ik in Duitsland, van de 28e tot de 31e zijn mijn vriendinnen hier en daarna heb ik dus onverwacht nóg twee weken vrij! Eind februari moet mijn zus eindelijk bevallen en dan zijn de eerste twee maanden van het nieuwe jaar alweer voorbij.

Ik heb nog geen idee wanneer, naar waar en met wie, maar tegen een week skiën in maart of april zeg ik natuurlijk geen nee. In mei speel ik met een groep jongeren een toneelvoorstelling en word ik 21 (!!!) jaar, in juli staat er nog niets gepland en in augustus gaan we met het hele gezin (mijn ouders, ik, mijn zussen en hun kinderen) een week naar Limburg. Een weekje Duitsland zit er deze zomer zeker en vast ook tussen en in september misschien een last minute naar de zon?

Dat is het zo ongeveer voor de eerste negen maanden van 2016 😉

Ik wens jullie 366 dagen vol liefde, gezondheid en geluk toe. Dat 2016 voor iedereen een prachtig jaar mag zijn!

2015: RECAP

2015 is voorbij gevlogen: In januari was ik nog in Ecuador, in februari begon ik aan een studie die uiteindelijk niets voor mij bleek te zijn en ging ik met mama en zus S. een midweekje naar Gérardmer om na drie jaar nog eens mijn skibotten aan te trekken. In maart nam ik de trein naar Duitsland om na bijna een jaar mijn exchangevriendinnetjes terug te zien. In april deed ik een dagje Londen met mama en vertrok ik lastminute met zus S. naar Turkije. Mei bestond uit een mini reünie met Eve die Helen (USA) rondleidde in Antwerpen en het halen van mijn rijbewijs. Ik was ook nog jarig en mijn liefste Duitse en Deense meisjes kwamen een weekend over en weer om te vieren. In juni kocht ik mijn autootje en schreef ik me in voor een nieuwe studie.
In juli ontdekte ik het Brusselse nachtleven met een nieuwe groepje vriendinnen, reed ik naar Duitsland, had daar een geweldige tijd en reed weer terug om een dag later op het vliegtuig naar de USA te stappen (Phoenix, Sedona, de Grand Canyon, Mexico, L.A. & Las Vegas). In augustus deed ik nog enkele dagen Duitsland en in september gebeurde er buiten wat etentjes met vrienden om niet veel boeiends. Oktober, november en december stonden in het teken van school, school en nog meer school met tussendoor wat gezellige avonden en yogalessen. Het hoogtepunt van de laatste vier maanden was echter het krijgen van de sleutel van mijn studio begin december.

Ziezo. 2015 was mooi en is het jaar dat tot nu toe het snelst voorbij is gevlogen. Het lijkt wel gisteren dat ik mijn rijbewijs haalde, terugkwam van Ecuador, aan het feesten was in Duitsland,… Wat zou 2016 voor me in petto hebben?

Over de Franse vlag

Als vervolg op mijn vorige blog (die trouwens enorm goed gelezen is, dankjulliewel!) wil ik het even hebben over het veranderen van profielfoto’s op social media. Zeker de helft van de profielfoto’s van mijn Facebookvrienden kleurt blauw wit rood en daar is heel wat reactie op gekomen.

Ik vraag me oprecht af waarom mensen (die trouwens niets te maken hebben met welke ramp dan ook) zich zo beledigd kunnen voelen door een simpele uiting van medeleven. Volgens velen gaat die Franse vlag hand in hand met het niet geven om de rampen die gebeuren in andere landen en dat is je reinste onzin.

Ten eerste is het normaal dat we harder geraakt worden door iets wat zich kortbij afspeelt. Moest deze tragedie zich volgende week in Brussel herhalen, kan je gerust zijn dat de shock onder ons Belgen nog veel groter zal zijn. Betekent dit dat de situatie in Syrië (en zoveel andere landen) minder erg is? Absoluut niet. Het is gewoon verder van ons bed.

Ten tweede kan je het mensen toch niet kwalijk nemen minder te willen weten over of minder te reageren op rampen die gebeuren aan de andere kant van de wereld? Moeten we dan allemaal elke dag doodongelukkig en gechoqueerd rondlopen? De situatie is Parijs daarentegen komt wel heel dichtbij en een aanslag daar is al veel moeilijker te negeren. Natuurlijk vind ik het verschrikkelijk wat er zo ver weg allemaal gebeurd, maar eerlijk gezegd kijk ook ik zo min mogelijk nieuws over iets wat mij tot nu toe nog niet persoonlijk beïnvloedt. Hoe leg je in godsnaam aan een kind uit dat de wereld echt wel mooi is terwijl het constant oorlog, verdriet en dood ziet op televisie? Niet. Je laat hem of haar naar Bob de Bouwer kijken en koestert de jaren van onwetendheid.

En ten derde zijn we het ondertussen wel gewoon -ja, dat durf ik te zeggen- dat er constant mensen uitgemoord en geterroriseerd worden ginderachter. Wat natuurlijk vreselijk is. Maar HIER? In ons “veilige” centraal-Europa? We beseffen maar al te goed dat er een goeie kans is dat Brussel als volgende op de lijst staat. En dat is verdomme eng. Het maakt me bang. En zoveel anderen met mij.

Persoonlijk verander ik mijn profielfoto niet. Voor mij heeft het geen meerwaarde, maar ik snap heel goed dat anderen dat wel doen. Mensen haten op elkaar over een verdomde foto, terwijl de boodschap heel mooi is: We moeten samen één zijn, samen staan we sterk.