web analytics

2016: RECAP+ ★2017★

Wát een kut jaar, zowel voor de wereld als voor mij persoonlijk. Leuke dingen: Een paar dagen op bezoek bij mijn vriendinnen in Duitsland, de geboorte van mijn neefje, het toneelstuk waarin ik mee speelde, mijn vriendinnen die 24 uur in België waren om samen mijn verjaardag te vieren en alleen gaan wonen. Ik heb bitter weinig mooie herinneringen aan dit jaar, zeker in vergelijking met 2015. Verder speelt er op persoonlijk vlak heel wat en was ik echt klaar met 2016. Veel heb ik er dus niet over te zeggen, ha!

Marilyne
(Ik ga écht naar de kapper in februari.)

Kwestie van het jaar goed te beginnen, heb ik mezelf vorige week een reisje cadeau gedaan. Treat yourself! Ik ‘moest’ in 2016 of 2017 weer eens naar Ecuador, maar uiteindelijk heb ik deze zomer drie maanden gewerkt om zo mijn verhuis te financieren en toen ik onlangs naar de vluchtprijzen voor volgende zomer aan het kijken was, vond ik die veel te duur. Uitstellen dan maar, aangezien ik in februari graag een week naar New York wilde. Maar… Na wat tellen bleek dat ik uiteindelijk (veel!) goedkoper uit zou komen als ik in de paasvakantie drie weken naar Ecuador zou gaan. Het leven daar is goedkoop en ik moet er niet op hotel of iets dergelijks. De enige grote kost is het vliegticket. New York komt in 2018 wel weer!

Dit jaar voor mij geen skivakantie. Een week winstersport is belachelijk duur en kost evenveel als mijn vliegticket naar de andere kant van de wereld. In mei gaan mama en ik wel twee dagen gezellig naar Londen!

Goede voornemens? Niet echt. Zoveel mogelijk vegetarisch eten, weer regelmatig gaan hard(kuch)lopen en het goed doen op school. Ik hoop vooral dat 2017 een gelukkig jaar word. Voor mezelf, voor jullie en voor de wereld!

LennOp een heel mooi nieuw jaar! En dat deze mossel nog maar even klein blijft. ♥

Digital Detox

Toen ik een jaar of zestien, zeventien was, had ik meer dan zevenhonderd online ‘vrienden’ en hoewel ik van de meesten wel wist wie wie was, had ik met drie vierde ervan geen contact. Het waren mensen die ik via-via kende, mensen waarmee ik ooit in de klas had gezeten of op kamp mee was geweest,… Als je dat aantal vergelijkt met de (twee)duizend ‘vrienden’ die veel tieners nu hebben, had ik er in verhouding zelfs niet eens zó veel.

Ergens in 2013 maakte ik een nieuw account aan en werd ik al iets kieskeuriger, maar pas sinds vorig jaar doorloop ik om de paar weken mijn vriendenlijst en worden er elke keer mensen verwijderd. Ik wilde er nog veel meer af mijn account, maar er was een grote groep kennissen die ik op dat moment om de een of andere reden nog niet ‘kon’ verwijderen. Dat is natuurlijk zever, maar in mijn hoofd voelde het wel zo aan.

Het nam elke dag veel tijd in beslag om alle updates van mensen die ik volgde op Facebook, Instagram, Snapchat, Bloglovin en Twitter door te nemen. De FOMO (Fear Of Missing Out) was real. Nadat ik eindelijk alles gelezen en bekeken had, besefte ik elke keer dat ik alweer mijn tijd verspild had en eigenlijk helemaal niets gemist zou hebben. Toch moest ik van mezelf up to date blijven.

Een paar weken geleden later zag ik plotseling in dat ik van al die social media niet gelukkig werd. Integendeel. Ik was er klaar mee. Online lijkt iedereen een perfect, geweldig leven te hebben en dat zorgde ervoor dat ik meer en meer aan mezelf begon te twijfelen. Het heeft een hele tijd geduurd voor ik dat doorhad.

Ik begon met Facebook. Terwijl ik eerder een pak mensen nog niet durfde te verwijderen, ging ik er nu grof doorheen. Heb ik je al lang niet meer gezien? Zeg maar dag. Vind ik je eigenlijk helemaal geen leuk mens of heb ik je al eeuwen niet meer gesproken? Ciao. Iedereen met wie ik geen echte band had, werd zonder pardon gedeletet. Bloglovin volgde. Ik vond een pak blogs al een hele tijd niet meer interessant, maar ze stonden nog steeds in mijn feed. Nu niet meer. Hetzelfde met Twitter en Instagram. De unfollow-knop werd mijn nieuwe beste vriend en Snapchat heb ik helemaal verwijderd. Ook mijn mailbox heb ik geminimaliseerd. Er kwamen dagelijks een pak nieuwsbrieven en e-mails binnen van webshops, kranten,… die me niet (meer) interesseerden en die ik al jaren elke dag verwijderde zonder ze te openen. Tegenwoordig open ik ze, klik ik op afmelden of uitschrijven et voilà. Mijn mailbox zit nooit meer vol. Ik besloot uiteindelijk een week een social media stop te houden (Messenger uitgezonderd) en eigenlijk miste ik niets. Toegegeven, ik keek ineens weer een pak meer series 😉

Helemaal stoppen met social media was nooit de bedoeling. Ik vind het leuk en ben er graag mee bezig, op voorwaarde dat ik enkel de dingen zie die ik wil zien en waar ik iets aan heb. Nu volg ik enkel nog de blogs die ik daadwerkelijk leuk vind en check ik Facebook, Instagram en Twitter wel weer dagelijks, maar ben ik er veel minder tijd aan kwijt. De tijd die ik er wel aan spendeer (nog steeds meer dan genoeg), vind ik niet meer verspild. Ik krijg enkel nog updates van mensen die ik graag volg, die me positief beïnvloeden of inspireren en waar ik me niet aan stoor.

Ik pak weer vaker een boek, ga sporten, heb zin om vaker te koken en kijk een film of serie zonder tegelijkertijd doelloos rond te scrollen op mijn laptop of gsm. Ik hou van social media en ik ben er nog steeds mee bezig, gewoon minder actief. Ik hoef niet elke dag iets te plaatsen, ben niet op elk kanaal aanwezig en moet niet alles van iedereen gezien hebben.

Dan toch niet zo conditieloos

Ik was er de afgelopen jaren dus van overtuigd dat ik even out of shape was als een super sized Amerikaan met een BMI van 50, maar dat bleek de afgelopen twee weken best nog wel mee te vallen. Verbazing alom hoor.

Vijf à zes keer in de week sporten (lopen en zwemmen) klonk als mijn persoonlijke hel, maar zo erg vind ik het eigenlijk niet. Toegegeven, soms kijk ik een hele werkdag op tegen een geplande run, maar dat is vooral als het de keer ervoor slecht ging. Gisteren had ik er echt geen zin in en liep ik uiteindelijk verder en langer dan – uhm… ooit. Wel op slakkentempo natuurlijk en zes kilometer is nog steeds peanuts, maar goed.

RunRun

(Ik gebruik twee running apps, ja. Hoe bedoel je controlfreak?)

De laatste twee kilometer kreeg ik wel weer last van mijn achillespees en lies, dus gelukkig was ik in de helft op tijd teruggedraaid. Niet dat ik zo kapot was, maar ik heb geen zin in een blessure (ik ken mijn krakkemikkig lijf ondertussen al). Die lies doet nu trouwens nog steeds pijn in de mate dat ik op het werk de lift neem in plaats van de trap. Oeps.

Ik word wel sneller. Vind ik leuk.

What I’m currently saving up for

Terwijl ik vroeger nooit iets ‘nodig’ had of per se wilde hebben, is mijn wishlist tegenwoordig nooit meer leeg. Ik wil veel en ik wil het allemaal.

– Het duurt nog bijna een jaar en ik weet nog niet naar welk werelddeel ik precies wil, maar vliegtickets kosten in de zomervakantie al gauw meer dan €1000, dus… En ter plaatse moet je natuurlijk ook nog slapen/eten/leuke dingen doen.

– Het volgende punt hangt een beetje samen met die reisplannen: Een goeie backpack kost €250 à €300. Auw.

– Waarom heb ik enkel dure hobby’s? Van opzoeken in welke exotische landen ik kan leren scuba duiken en wat me dat dan zou kosten, werd ik ook niet blij. Worth it though! Ik kan niet wachten tot ik dat duikbrevet heb.

– Als ik dan toch bezig ben, wil ik ook graag een deftige vlogcamera. Helaas kost zo’n ding stukken van mensen (als in zeker €600).

– Mijn cheap ass laptop doet na drie jaar nog steeds wat hij moet doen, maar hij is met zijn 17 (?) inch wel érg groot en érg heavy. Ik kan hem onmogelijk ergens mee naartoe nemen en zware programma’s moet ik er ook niet opzetten. Eigenlijk wil ik graag overstappen naar een MacBook, maar die prijzen… Huilen.

– Als ik braaf blijf sporten, krijg ik van mezelf een cadeautje. Eens het terug kouder wordt, is lopen in een random short en topje geen strak plan meer en een goeie tight kost direct tussen de €80 en de €150 euro, nieuwe loopschoenen ook zo’n €150. Een sleeve tegen dat het herfst wordt , een wind- en regendicht loopjack en een goeie sport-bh zijn ook wel zo fijn. Tel maar op.
Oh, en een paar oortjes die ik niet elke dertig seconden terug goed moet steken / die mijn oren niet pijn doen, zouden me een pak frustraties besparen.
Op termijn zou een sporthorloge trouwens ook handig zijn.

– De Bose QuietComfort, nog zoiets. Een koptelefoon met noise-cancelling (zelfs zonder dat je muziek hoeft te luisteren) die zo’n €329 kost. Lovely. Ze hebben hem ook in oortjes-vorm aan €299… Aangezien ik afgeleid word door zowat elk miniem achtergrondgeluid en me zelfs irriteer aan het gezoem van een koelkast, is die noise-cancelling heel handig. En heel duur.

– Verder hou ik gewoon van schoenen. Heel veel.

10 thoughts I had during my first run in weeks

Die run was tegelijkertijd ook nog maar de tweede in meer dan een jaar. Oeps. Vorige maand liep ik amper een kwartier, kon ik de twee dagen erna amper stappen en gooide ik die verdomde loopschoenen vanzelfsprekend de verste hoek van mijn kast in. Ik weet niet wat me bezielde, maar gisteren viste ik ze er terug uit, zette ik mijn gsm vol powermuziek en nam ik me voor binnen eind september vijf kilometer te kunnen lopen binnen een halfuur.

Run

1) Ik loop echt als een zestigjarige kettingroker met obesitas. Hopelijk kom ik geen bekende tegen. Wáárom doen zoveel mensen dit? Welke gek loopt er in godsnaam vrijwillig een marathon? Ik haat lopen.

2) Traag lopen, Marilyne, niet helemaal buiten adem geraken, want dan kap je ermee. Hou op met versnellen elke keer er mensen langskomen. Traaaaaaaag.

3) Voorbijgestoken worden door een vijftigjarige en een veertienjarige en hen binnen de drie minuten uit het zicht zien verdwijnen is vrij confronterend. Uitslovers. Oh, thank god, eindelijk iemand die zo mogelijk nog trager loopt dan ik.

4) Hou op met om de dertig seconden op die verdomde activity tracker te kijken. Néén, ik ben nog geen tien minuten onderweg. Loop door. Hoezo zijn er nog maar drieënveertig seconden voorbij sinds ik de laatste keer checkte?!

Run

5) Mijn veter is los. Yes, nu heb ik een legitiem excuus om even te stoppen. Huh, ik ben helemaal niet buiten adem? Bizar. Mijn benen doen ook geen pijn. Het enige probleem is dat ik het helemaal. niet. leuk. vind. Nog een dikke kilometer en ik mag wandelen.

6) Mijn hoofd voelt aan alsof het elk moment kan ontploffen nu de zon erdoor gekomen is. Volgens mij zie ik eruit alsof ik aan het persen ben. Erg charmant. Dat gekke mens loopt in een lange broek, what’s wrong with her? HET IS ZO HEET!

7) OH GOD EINDELIJK 2.5 KM!!! Hmm, ik ben ongeveer zeventien minuten bezig. Nog drie minuten extra? Ik hou nu eenmaal van ronde getalletjes, dus die vierhonderd meter extra pers ik er nog wel uit.

Run

8) Wandeldewandel. Ik kan nog wel een stukje eigenlijk… Tien minuutjes? Twintig is zo zielig.

9) Tien minuten is langer dan het klinkt, mensen. Waarom wou ik per se nog een stuk extra rennen? Nu begin ik mijn verdomde achillespees toch wel te voelen. En mijn lies doet ook pijn. Blijven lopen, blijven lopen.

Run

10) Ik blijf maar op mijn tracker kijken. KLAAR, eindelijk! Of toch niet? Na een paar minuten ben ik eigenlijk alweer uitgerust. Dat laatste stukje tot thuis kan ik ook nog wel lopen. Met wat geluk tik ik dan de vijf kilometer aan. Ugh, ik heb echt een douche nodig.

Run

The day after: Spierpijn heb ik niet, dus lopen op slakkentempo werkt blijkbaar voor mij en mijn belabberde conditie. Mijn lies daarentegen is het duidelijk niet eens met mijn sportieve uitbarsting… Voltarengel to the rescue. Woensdag weer!