3 maanden thuis

Dit wordt weer een zeurblog (en zo zullen er hoogstwaarschijnlijk nog wel meer komen), maar je bent niet verplicht om mee te lezen. :)

Ondertussen ben ik al drie maanden en een paar dagen thuis, de tijd vliegt. Heel snel. Binnen minder dan zes maanden is het alweer januari. Er is geen dag voorbijgegaan dat ik niet met de andere uitwisselingsstudenten gepraat heb. Er is geen dag voorbijgegaan dat ik niet met mijn Ecuadoraanse vrienden gepraat heb. En er is geen dag voorbij gegaan zonder heimwee.

Ik zou eigenlijk moeten verder gaan met mijn leven en dit geweldige jaar afsluiten, maar dat lukt me dus duidelijk niet. Mijn ouders, zus en duizend andere mensen praten op me in en ik begrijp ze. Echt waar. Ik zou hoogstwaarschijnlijk net dezelfde dingen zeggen. “Marilyne, gebruik je verstand toch eens.”

Langs de ene kant wil ik hier blijven om te studeren en een diploma te halen. Maar ik mis Ecuador. Zo hard. Het is moeilijk, want enkel (sommige) andere uitwisselingsstudenten begrijpen het. De mensen om je heen proberen het wel, maar snappen het uiteindelijk toch niet.

I’m living in two worlds.

Op mijn vorig stukje reageerde er iemand die opperde om ‘mijn gevoel en mijn hart te volgen’. Ik wil terug. Doodgraag. Moederlief is het daar absoluut niet mee eens, wordt van die gedachte niet echt blij (dat is het grootste understatement van de eeuw) en verklaart me gek. Hoewel ik dat ergens best wel begrijp, verandert dat niets aan ‘mijn gevoel’.

Geld is maar geld. Ik heb er hard genoeg voor gewerkt en ik zie niet in waarom ik het niet zou mogen spenderen aan iets dat me blij maakt. Is het niet beter om het leven echt te leven in plaats van altijd maar voorzichtig te zijn, nooit eens gek te doen en later spijt te hebben van alle dingen die je niet gedaan hebt?

Later als ik een stereotiep oud vrouwtje zal zijn dat koekjes bakt, handwerkt, breidt en tien katten heeft, wil ik graag terug kunnen kijken op een leven waarin ik altijd gedaan heb wat me toen gelukkig maakte, hoewel dat leven hoogstwaarschijnlijk vol zal zitten met dingen die ik beter anders had gedaan. Soms pakken al die onverantwoorde, impulsieve en gekke momenten tien keer beter uit dan verwacht.

Of tien keer slechter. En wat dan nog? Laat me maar lekker leren uit mijn fouten. Laat me dan maar even een hoekje in kruipen, heel hard vloeken en daarna weer met volle goesting in iets anders springen.

Stiekem ben ik doodsbang hoor, maar…

Glazen bol gewenst

Dat keuzes maken absoluut niets voor mij is, wisten jullie al. Ik heb ondertussen al meer dan een maand niets neerschreven, aangezien ik niet wist – en eigenlijk nog steeds niet weet – hoe of wat.

Ik mis Ecuador. Ik mis mijn vriend. Mijn nicht. Alles.
versus
Ik wil een diploma. België is en blijft België.

Wat nu? Mijn rationele kant is duidelijk, ik blijf hier en ga studeren. Mijn hart ligt ergens anders. Als ik begin te studeren zit ik meteen een jaar of vijf ‘vast’, maar zonder diploma geen toekomst. Zeker ginder niet.

Ik kan eventueel nog zes weken teruggaan. Geld is maar geld, dat verdien ik wel weer terug. Herinneringen daarentegen zijn onbetaalbaar. Zouden die paar weken dan wel voldoende zijn? Kan ik ginder niet gewoon studeren?

Thuis zijn en toch ook weer niet

Er komen enorm veel buitenlandse studenten langs op mijn werk en elke keer weer maken ze me stikjaloers. Vandaag ontmoette ik een Boliviaanse jongen die hier op bezoek is met zijn ouders. Toen ik ze Spaans hoorde spreken, werd mijn oversociale-gen meteen in werking gesteld en vroeg ik waar ze vandaan kwamen.

Het bleek dat de jongen vroeger zelf een uitwisselingsstudent was in België en momenteel studeert in Wenen. Zucht. Zijn Nederlands was trouwens echt goed, maar dat even terzijde.

Ik was even vergeten hoe geweldig ik Latijns-Amerikaanse mensen wel niet vind. Zowel hij als zijn ouders vonden het leuk dat ik hen aansprak en begonnen meteen een conversatie.

Het is vreemd om heimwee te hebben naar een land en naar een cultuur die niet de jouwe zijn, naar een wereld die zich tienduizend kilometer verderop bevindt, naar een leven dat tot voor kort nooit het jouwe was en naar mensen die je tot een paar maanden geleden nog nooit had ontmoet.

Mevrouw Verslaafd

De laatste weken ben ik Mevrouw V. al twee keer tegengekomen. Ze heeft schraal gelig haar, haar gezicht is getekend door de tijd, ze draagt een lange zwarte jas en moet bij elke stap die ze zet haar hand tegen de muur houden om niet om te vallen. Hoogstwaarschijnlijk komt ze recht van het café en is ze straalbezopen. Volgens mij is ze een jaar of vijftig.

Ik ken haar natuurlijk niet persoonlijk, maar ook zij moet ooit jong geweest zijn en het doet me pijn om zo duidelijk te zien dat iemand het leven het leven niet waard vindt.

Misschien was haar leven altijd al een hel en zat het er dik in dat ze voor altijd het zwarte schaap zou zijn, maar voor hetzelfde geld was zij ooit zoals ik: Een jong meisje op weg naar volwassenheid dat soms worstelt met het lieve leven en hoe het te leiden, maar eigenlijk alles heeft om gelukkig te zijn.

Ik kan het niet laten om me af te vragen hoe diep ongelukkig iemand moet zijn om in die spiraal van extreme negativiteit terecht te komen.