Nog een halve keer slapen

Na gisteren nog wat quality-time met mijn twee zusjes gespendeerd te hebben, begint het stilletjes aan door te dringen. Maandagavond om half negen plaatselijke tijd (half vier dinsdagochtend in België) kom ik terug aan in Quito. Stress? Nog niet. De belangrijkste dingen zijn geregeld: Ik heb een woonplaats, werk en ik begin in oktober te studeren. Laten we hopen dat het resterende papierwerk niet al te veel problemen met zich meebrengt…

Vandaag heb ik vooral (heel veel) gegeten, haha. Het was nog even puzzelen en persen, maar uiteindelijk zijn ook mijn valiezen in de koffer gezwierd. Nu kan ik enkel hopen dat de ritsen het niet begeven…

Het wordt een zéér kort nachtje, aangezien ik tegenwoordig pas laat in slaap val, maar volgens mij stuiter ik vannacht om drie uur springlevend mijn bed uit.

There’s no place like home, maar ‘home’ loopt niet weg en there’s no place I’d rather be momenteel dan in Quito.

Werk? Check!

Check check, dubbelcheck! Ik had enkele weken geleden al wat reisbureaus/touroperators gegoogeld en gisterennamiddag stuurde ik er daar twee van spontaan een mailtje. Ik besloot in het Engels, Spaans en Nederlands te schrijven om zo hopelijk mijn slaagkansen te vergroten, haha. Surprise, surprise… VIJF MINUTEN LATER had ik al een antwoord binnen! Ik viel bijna uit de zetel.

Mijn toekomstige baas vroeg of ik even kon Skypen, dus na een razendsnelle transformatie van schooier naar businesslady (Mascara, lipstick, een blazer en deftig gekamd haar doen echt wonderen!) liet ik moederlief beloven om muisstil te zijn en stuurde ik een berichtje dat ik er klaar voor was.

Uiteindelijk hebben we een dik halfuur gepraat, eerst in het Spaans over het werk en daarna nog even in het Engels over wat willekeurige dingen. Aangezien hij echt naar iemand op zoek is en hij duizend keer liever met Europeanen werkt dan met Latino’s, vroeg hij me wanneer ik kon langskomen en ik zei dat ik maandagavond aankom ik Quito en dat het voor mij eigenlijk niet echt veel uitmaakte, aangezien zijn kantoor op twee kilometer van mijn verblijfplaats ligt. Zijn antwoord: “Ik veronderstel dat je de dinsdag al slapend door zult brengen, maar zie je het zitten om woensdagmiddag af te komen zodat ik je alles al uit kan leggen?” SNAPPEN JULLIE NU WAAROM IK VAN DE LATINO-CULTUUR HOUD? Het is niet dat ik dinsdag de hele dag in bed zal liggen te stinken, maar het is toch leuk om even de tijd te hebben om mijn kamer op orde te brengen, kennis te maken met mijn hosts en de buurt misschien al een beetje te verkennen.

Ik ga proberen om het meeste papierwerk de eerste twee weken geregeld te krijgen, maar aangezien diezelfde latino-cultuur absoluut niet functioneel is (bijvoorbeeld: drie uur wachten, paspoort afgeven, volgende week terugkomen en weer drie uur wachten om gewoon een stempel krijgen in het paspoort), kan het goed zijn dat dat wat langer zal duren. Mijn middelbareschooldiploma heb ik al officieel laten verklaren in België, maar nu moet dat natuurlijk ook nog gebeuren in Ecuador en dat zal een ander paar mouwen zijn. Daarnaast moeten er ook nog papieren voor de universiteit in orde gebracht worden.

Vannacht heb ik logischerwijs geen oog dichtgedaan, want ik lag te stuiteren. IK HEB WERK, IK HEB WERK, IK HEB WERK! Voor zij die zich afvragen wat het minimumloon is in Ecuador: 340 dollar of ongeveer 255 euro. Ahum.

Anyway, het is werk dat perfect bij mijn studierichting past, het is kortbij huis, het is interessant en ik word betaald. Happy me!

De inpak-ellende

Hoewel ik het nu al twee keer eerder gedaan heb en ik verwacht had dat het de derde keer makkelijker ging zijn, is dat absoluut niet zo. Integendeel zelfs, het wordt moeilijker en dat heeft heel misschien wel iets te maken met mijn recent ontwikkelde solden-shop-verslaving… Na de eerste selectie was er al een grote doos gevuld met kledij die ik niet draag en met alle plezier weggeef, maar daarna wordt het moeilijker. Voor mij persoonlijk is de beste manier om de overbodige kledingstukken er uit te halen alles enkele keren in- en uit te laden. Elk kledingstuk dat me ook maar een beetje doet twijfelen, gaat onverbiddelijk de weggeefdoos in.

Eén probleempje: Na dat een keer of twee gedaan te hebben, kon mijn valies nog steeds niet dicht. Conclusie? Mijn koffer is te klein. Ik belde reddende engel zus S. op en die stond uiteindelijk schoorvoetend haar giga-valies af. You’re the best!

Ik moet sowieso bijbetalen voor extra bagage (ik vlieg deze keer met verschillende luchtvaartmaatschappijen en die hebben elk andere regels), maar daar wil ik nu nog even niet aan denken, aangezien zeventig euro voor zes tot tien kilogram dik overdreven is.

Binnen exact zeven dagen zit ik al bijna vier uur op het vliegtuig! Countdown…

Studies? Check!

Na te veel uren internetten en het constant lastig vallen van mijn Ecuadoraanse vrienden, heb ik uiteindelijk de perfecte universiteit en studie gevonden. Niet al te duur, combineerbaar met een job en een richting die me aanspreekt.

Vanaf oktober ben ik studente “Administración de empresas Turísticas y Hoteleras” a.k.a. “Beleid en beheer van toeristische bedrijven en hotelwezen”, een universitaire studie van vijf jaar. Er moet nog een enorme hoop papierwerk geregeld worden, dus de eerste weken zal het vooral veel heen en weer geloop en een pak stress zijn, maar ik heb er alle vertrouwen in.

MAG IK DAN NU ALSJEBLIEFT EINDELIJK VERTREKKEN?!

BIJNA BIJNA BIJNA BIJNA

Ondanks dat ik nog twee weken (en een dag) ongeduldig moet aftellen, heb ik al een van mijn valiezen ingepakt. Het was onmogelijk om daar nog langer mee te wachten. Woensdag krijg ik mijn visum, haal ik een voorraadje dollars op om de eerste maand mee te overleven en een van de dagen moet ik nog naar de kleermaker en de boekenwinkel, maar daarna ben ik er echt wel klaar voor. Wat mij betreft, heeft het lang genoeg geduurd. Nog vijftien keer slapen…

Voor ik het vergeet: Ik ben al mijn exchange-kilo’s kwijtgespeeld!