Papieren en bacterieën

Zoals ik al verwachtte, weigert mijn laptop hier connectie te maken met welke internetverbinding dan ook. Het is vrij tot zeer irritant om te bloggen via mijn gsm en ik stel het dan ook al een hele tijd uit, maar nu lig ik gezellig met wat chipjes en mijn beertjespyjama aan in bed en kan ik evengoed een berichtje typen.

Ik probeer nog steeds mijn diploma te valideren en vandaag ben ik zo ongeveer heel Quito rondgestuurd om uiteindelijk dan toch op de juiste plaats terecht te komen. Ik was al zeer gefrustreerd (zwak uitgedrukt), maar toen bleek dat er iets niet in orde was waarover eerder nooit iets gezegd geweest was, stond ik helemaal op ontploffen. Niemand weet hier de volldige procedure van wat dan ook en het is verschrikkelijk irritant om in honderd keer te doen wat je evengoed in twee keer zou kunnen doen. Anyway. Maandag een nieuwe poging.

Mijn visum is na twee keer enkele uren wachten (de tweede keer had ik me voorbereid en voedselvoorraad in mijn handtas gestopt om de tijd te doden) op de migratiedienst gevalideerd, dus daar ben ik al vanaf.

Het wordt tijd dat de lessen beginen, want nu ik elke dag buitenshuis doorbreng, merk ik dat 400 dollar absurd snel op gaat. Ik ben eerder spaarzaam (mijn zussen draaien nu met hun ogen en mompelen ‘gierig’) aangelegd, dus dit is nieuw voor me, maar ik leer het wel.

Vorige week zei ik dat ik me beter voelde, maar dat was te vroeg gejuicht. Pas sinds donderdag word ik niet meer van binnenuit bestookt met wat leek op een leger bacterieën die gezamelijk mijn keel en maag aanvielen. Voor de rest is alles oké. Ondanks de duizenden frustraties (karma will get al de taxichauffeurs die me dubbel laten betalen) ben ik nog elke dag blij om hier te zijn, hoewel ik thuis nu gekgenoeg meer mis dan vorig jaar.

Vrijdagavond… Dos cervezas por favor!

Week one

Ondertussen ben ik hier al bijna tien dagen en het lijkt alsof ik nooit ben weggeweest. Sorry voor het lange wachten, maar we zaten tot voor kort zonder wifi hier in huis, dus dat verklaart meteen al het gebrek aan een update.

De vlucht naar Miami was perfect! Ik had bijbetaald voor comfort class en het wilde lukken dat de helft van de plaatsen in die klasse leeg waren… Na nog geen uur had ik al drie zetels ingepalmd en aangezien ik de avond ervoor amper twee uur had geslapen had, heb ik zeker de helft van de vlucht liggen ronken. Op het einde heb ik nog een uur druk zitten babbelen met mijn buurman, een Belg die als sinds jongs af aan in de States woont.

In Miami zelf moest ik vrij lang wachten, maar ook daar heb ik mijn tijd gevuld gekregen met voeren van conversaties met random mensen die toevallig naast me kwamen zitten aan de gate. Kijk, daarom hou ik van de Zuid-Amerikanen. Je knoopt zonder problemen een gesprek met ze aan en voor je het weet ben je een uur verder en weet je zo goed als alles over elkaars leven.

Op het vliegtuig naar Quito zat ik naast een super lieve mevrouw die zichzelf meteen mijn “Mamá Colombiana” (ze woont in Ecuador, maar is oorspronkelijk van Colombia) noemde. Met haar heb ik nu nog contact en volgens mij zullen we binnenkort wel eens afspreken.

De mensen bij wie ik woon hebben me geweldig ontvangen en ik voel me al helemaal thuis. Woensdag en donderdag ben ik gaan werken, hoewel ik nu al op zoek ben naar iets anders (iets met mijn baas waarover ik liever niet wil uitweiden). Vrijdag was ik overdag thuis en rond twaalf uur ‘s nachts nam ik met vrienden de bus naar de kust om daar een weekend bij hun familie te spenderen.

Na een geweldig weekend begon ik me maandagmiddag helaas te voelen als een net overreden hond en kon ik tegen het einde van de dag amper nog op mijn benen staan. Oeps. Hoogstwaarschijnlijk een combinatie van het verschil in klimaat en hoogte plus de een of andere irritante bacterie die ongewenst mijn lichaam binnengedrongen was. Na een helse nacht voelde ik me dinsdag nog steeds slecht.

Wat ‘slecht’ is voor mij? Even ter indicatie: Maandagmiddag heb ik een maaltijdsoep en een ijsje gegeten en ‘s avonds thee gedronken. Dinsdagochtend heb ik een appel gegeten, ‘s middags één sandwich en ‘s avonds een chocolaatje. Hoe ziek ik ook ben, eten doe ik al-tijd. Het feit dat ik nu in twee dagen gegeten heb wat ik normaal gezien letterlijk in twee uur binnenprop laat zien dat er echt wel iets mis was. Het is nu woensdag en hoewel mijn neus me nog steeds irriteert heb ik wel normaal ontbeten en voel ik me al een heel stuk beter.

Volgende week moet ik dan toch echt het papierwerk beginnen te regelen en hoewel ik daar echt geen zin in heb, is het iets dat wel moet gebeuren. Ik hou jullie op de hoogte!

Nog een halve keer slapen

Na gisteren nog wat quality-time met mijn twee zusjes gespendeerd te hebben, begint het stilletjes aan door te dringen. Maandagavond om half negen plaatselijke tijd (half vier dinsdagochtend in België) kom ik terug aan in Quito. Stress? Nog niet. De belangrijkste dingen zijn geregeld: Ik heb een woonplaats, werk en ik begin in oktober te studeren. Laten we hopen dat het resterende papierwerk niet al te veel problemen met zich meebrengt…

Vandaag heb ik vooral (heel veel) gegeten, haha. Het was nog even puzzelen en persen, maar uiteindelijk zijn ook mijn valiezen in de koffer gezwierd. Nu kan ik enkel hopen dat de ritsen het niet begeven…

Het wordt een zéér kort nachtje, aangezien ik tegenwoordig pas laat in slaap val, maar volgens mij stuiter ik vannacht om drie uur springlevend mijn bed uit.

There’s no place like home, maar ‘home’ loopt niet weg en there’s no place I’d rather be momenteel dan in Quito.

Werk? Check!

Check check, dubbelcheck! Ik had enkele weken geleden al wat reisbureaus/touroperators gegoogeld en gisterennamiddag stuurde ik er daar twee van spontaan een mailtje. Ik besloot in het Engels, Spaans en Nederlands te schrijven om zo hopelijk mijn slaagkansen te vergroten, haha. Surprise, surprise… VIJF MINUTEN LATER had ik al een antwoord binnen! Ik viel bijna uit de zetel.

Mijn toekomstige baas vroeg of ik even kon Skypen, dus na een razendsnelle transformatie van schooier naar businesslady (Mascara, lipstick, een blazer en deftig gekamd haar doen echt wonderen!) liet ik moederlief beloven om muisstil te zijn en stuurde ik een berichtje dat ik er klaar voor was.

Uiteindelijk hebben we een dik halfuur gepraat, eerst in het Spaans over het werk en daarna nog even in het Engels over wat willekeurige dingen. Aangezien hij echt naar iemand op zoek is en hij duizend keer liever met Europeanen werkt dan met Latino’s, vroeg hij me wanneer ik kon langskomen en ik zei dat ik maandagavond aankom ik Quito en dat het voor mij eigenlijk niet echt veel uitmaakte, aangezien zijn kantoor op twee kilometer van mijn verblijfplaats ligt. Zijn antwoord: “Ik veronderstel dat je de dinsdag al slapend door zult brengen, maar zie je het zitten om woensdagmiddag af te komen zodat ik je alles al uit kan leggen?” SNAPPEN JULLIE NU WAAROM IK VAN DE LATINO-CULTUUR HOUD? Het is niet dat ik dinsdag de hele dag in bed zal liggen te stinken, maar het is toch leuk om even de tijd te hebben om mijn kamer op orde te brengen, kennis te maken met mijn hosts en de buurt misschien al een beetje te verkennen.

Ik ga proberen om het meeste papierwerk de eerste twee weken geregeld te krijgen, maar aangezien diezelfde latino-cultuur absoluut niet functioneel is (bijvoorbeeld: drie uur wachten, paspoort afgeven, volgende week terugkomen en weer drie uur wachten om gewoon een stempel krijgen in het paspoort), kan het goed zijn dat dat wat langer zal duren. Mijn middelbareschooldiploma heb ik al officieel laten verklaren in België, maar nu moet dat natuurlijk ook nog gebeuren in Ecuador en dat zal een ander paar mouwen zijn. Daarnaast moeten er ook nog papieren voor de universiteit in orde gebracht worden.

Vannacht heb ik logischerwijs geen oog dichtgedaan, want ik lag te stuiteren. IK HEB WERK, IK HEB WERK, IK HEB WERK! Voor zij die zich afvragen wat het minimumloon is in Ecuador: 340 dollar of ongeveer 255 euro. Ahum.

Anyway, het is werk dat perfect bij mijn studierichting past, het is kortbij huis, het is interessant en ik word betaald. Happy me!

De inpak-ellende

Hoewel ik het nu al twee keer eerder gedaan heb en ik verwacht had dat het de derde keer makkelijker ging zijn, is dat absoluut niet zo. Integendeel zelfs, het wordt moeilijker en dat heeft heel misschien wel iets te maken met mijn recent ontwikkelde solden-shop-verslaving… Na de eerste selectie was er al een grote doos gevuld met kledij die ik niet draag en met alle plezier weggeef, maar daarna wordt het moeilijker. Voor mij persoonlijk is de beste manier om de overbodige kledingstukken er uit te halen alles enkele keren in- en uit te laden. Elk kledingstuk dat me ook maar een beetje doet twijfelen, gaat onverbiddelijk de weggeefdoos in.

Eén probleempje: Na dat een keer of twee gedaan te hebben, kon mijn valies nog steeds niet dicht. Conclusie? Mijn koffer is te klein. Ik belde reddende engel zus S. op en die stond uiteindelijk schoorvoetend haar giga-valies af. You’re the best!

Ik moet sowieso bijbetalen voor extra bagage (ik vlieg deze keer met verschillende luchtvaartmaatschappijen en die hebben elk andere regels), maar daar wil ik nu nog even niet aan denken, aangezien zeventig euro voor zes tot tien kilogram dik overdreven is.

Binnen exact zeven dagen zit ik al bijna vier uur op het vliegtuig! Countdown…