web analytics

About uni’

Studeren, het is me wat. Drie jaar later zit ik eindelijk goed, maar daar zijn een paar jaar vol keuzestress en piekeren aan vooraf gegaan. In het middelbaar wist ik het niet, na het middelbaar wist ik het niet en na mijn gap year in Ecuador wist ik het nog stééds niet.

Toegepaste taalkunde was niets voor mij. Ik ben goed met talen, altijd al geweest, maar niet op de manier die ze op school willen zien. Drop me een half jaar in eender welk land en ik zal de taal daarna vrij goed spreken, maar woordenschat en grammaticaregels uit mijn hoofd leren, is mijn ding niet. Hogeschool leek de volgende logische stap, maar dat bleek het uiteindelijk ook niet te zijn. Ik had vakken die me helemaal niet interesseerden en groepswerk na groepswerk na groepswerk. Het was, alweer, niets voor mij. In de zomer werk ik als jobstudent in bedrijven vergelijkbaar met waar ik terecht zou komen na het behalen van dat diploma en als ik na mijn afstuderen veertig jaar of langer hetzelfde repetitieve, administratieve bureauwerk zou moeten doen, word ik gek.

Ik zat met mezelf in de knoop en wilde mijn ouders niet nóg een keer teleurstellen, maar toen las ik over een richting die vanaf september 2016 gegeven zou worden. Een Engelstalige, internationale academische bachelor, een combinatie van drie richtingen (Sociologie, Communicatiewetenschappen en Politieke Wetenschappen) die me sowieso al interesseerden, gefocust op Europa en haar geschiedenis, instituten, populatie, cultuur, diversiteit, media,… Ik was al jaren op zoek naar een studie die me interesseerde en nog nooit had ik een ‘DAT IS HET!’ gevoel. Tot vorig jaar. Alleen zou thuis waarschijnlijk de derde wereldoorlog uitbreken…

Uiteindelijk heb ik toch mijn gevoel gevolgd. Ik heb nog nooit zo hard gewerkt voor school als afgelopen semester (niet dat ik voordien al eens écht hard voor school gewerkt had). Ik heb veel gepiekerd en ik was best wel verdrietig, deels omdat ik thuis niet terecht kon mijn zorgen. Doordat ik per se wilde bewijzen dat ik het kon en dat dit inderdaad ‘mijn’ studie was, had ik best wel last van faalangst. Daar staat tegenover dat ik nu voor de eerste keer niet tegen mijn zin studeer. Er zijn ongeveer 140 studenten van 40 (!!!) verschillende nationaliteiten ingeschreven en velen komen alles behalve rechtstreeks uit het middelbaar.

De studenten uit het buitenland vinden het vaak vreemd dat er hier zo’n druk gelegd wordt op jongeren. Er zijn er die in Londen of Parijs gewoond hebben, rondgereisd hebben,… Ze worden vaak financieel gesteund door hun overheid, dus dat maakt het natuurlijk makkelijker. Het valt me op dat dit vooral het geval is in Scandinavische landen, maar ook in bijvoorbeeld Duitsland is het veel normaler dan hier om op zijn minst een gap year te nemen na het middelbaar. Hoe meer ik er met internationale studenten over praat, hoe vreemder ik het vind dat er van ons verwacht wordt te weten wat we willen studeren zodra we achttien geworden zijn, zonder enige levenservaring te hebben opgedaan. Op dat vlak staat België toch wel achter.

Uiteindelijk heb ik het eerste semester afgesloten zonder herexamens en met een toch wel mooi gemiddelde van 14.4/20.

2016: RECAP+2017 PREVIEW

Wát een kut jaar, zowel voor de wereld als voor mij persoonlijk. Leuke dingen: Een paar dagen op bezoek bij mijn vriendinnen in Duitsland, de geboorte van mijn neefje, het toneelstuk waarin ik mee speelde, mijn vriendinnen die 24 uur in België waren om samen mijn verjaardag te vieren en alleen gaan wonen. Ik heb bitter weinig mooie herinneringen aan dit jaar, zeker in vergelijking met 2015. Verder speelt er op persoonlijk vlak heel wat en was ik echt klaar met 2016. Veel heb ik over dit jaar dus niet te zeggen.

Kwestie van het jaar goed te beginnen, heb ik mezelf vorige week een reisje cadeau gedaan. Treat yourself! Ik wilde dit jaar of het komende terug naar Ecuador, maar uiteindelijk heb ik afgelopen zomer drie maanden gewerkt om mijn verhuis te kunnen financieren en toen ik vorige week naar de vluchtprijzen voor volgende zomer aan het kijken was, vond ik die veel te duur. Uitstellen dan maar, aangezien ik in februari graag naar New York wilde. Maar… Na wat tellen bleek dat ik een stuk goedkoper uit zou komen als ik in de paasvakantie twee weken naar Ecuador zou gaan. Het leven daar is goedkoop en ik moet er niet op hotel. De enige grote kost is het vliegticket. New York komt later wel weer!

Dit jaar voor mij geen skivakantie. Een week winstersport is belachelijk duur en kost evenveel als mijn vliegticket naar de andere kant van de wereld. In mei gaan mama en ik wel twee dagen gezellig naar Londen!

Goede voornemens? Niet echt. Zoveel mogelijk vegetarisch eten, weer regelmatig gaan hard(kuch)lopen en het goed doen op school. Ik hoop vooral dat 2017 een gelukkig jaar wordt. Voor mezelf, voor jullie en voor de wereld!

LennOp een heel mooi nieuw jaar! En dat deze mossel nog maar even klein blijft. ♥

What I’m currently saving up for

Terwijl ik vroeger nooit iets ‘nodig’ had of per se wilde hebben, is mijn wishlist tegenwoordig nooit meer leeg. Ik wil veel en ik wil het allemaal.

– Het duurt nog bijna een jaar en ik weet nog niet naar welk werelddeel ik precies wil, maar vliegtickets kosten in de zomervakantie al gauw meer dan €1000, dus… En ter plaatse moet je natuurlijk ook nog slapen/eten/leuke dingen doen.

– Het volgende punt hangt een beetje samen met die reisplannen: Een goede backpack kost €250 à €300. Auw.

– Waarom heb ik enkel dure hobby’s? Van opzoeken in welke exotische landen ik kan leren scuba duiken en wat me dat dan zou kosten, werd ik ook niet blij. Worth it though! Ik kan niet wachten tot ik op een dag dat duikbrevet heb.

– Als ik dan toch bezig ben, wil ik ook graag een deftige vlogcamera. Helaas kost zo’n ding stukken van mensen (als in zeker €600).

– Mijn cheap ass laptop doet na vier jaar nog steeds wat hij moet doen, maar hij is met zijn 17 (?) inch wel érg groot en zwaar. Ik kan hem onmogelijk ergens mee naartoe nemen en zware programma’s moet ik er ook niet opzetten. Op termijn wil ik eigenlijk graag een MacBook, maar die prijzen… Huilen.

– Als ik braaf blijf sporten, krijg ik van mezelf een cadeautje. Eens het terug kouder wordt, is lopen in een random short en topje geen strak plan meer en een goeie tight kost al snel tussen €80 en €150 euro. Nieuwe loopschoenen zijn ook zo’n €150 en een sleeve, een wind- en regendicht loopjack en een goeie sport-bh zijn ook wel fijn. Tel maar op. Oh, en een paar oortjes die ik niet elke dertig seconden terug goed moet steken / die mijn oren niet pijn doen, zouden me een pak frustraties besparen. En een sporthorloge…

– De Bose QuietComfort, nog zoiets. Een noise-cancelling koptelefoon die zo’n €329 kost. Lovely. Ze hebben hem ook in oortjes-vorm aan €299… Ik word afgeleid door elk achtergrondgeluidje en irriteer me zelfs aan het zachte gezoem van de koelkast.

– Verder hou ik gewoon van schoenen.

Mijn haat-liefde verhouding met Zuid-Amerika

Ik ben zonder twijfel een stuk van mijn hart verloren in Ecuador. Mijn liefde voor de taal en de natuur is veel groter dan ik ooit had kunnen dromen en ik heb toen ik – ondertussen bijna drie jaar geleden… – een landenkeuze maakte zonder twijfel voor het juiste continent gekozen. Zuid-Amerika past haast perfect bij mijn karakter: avontuurlijk, impulsief, sociaal, open, dramatisch. Tot zover de liefde.

Langs de andere kant werd ik totaal gestoord van de bureaucratie. Als je dingen wil regelen, moet je je voorbereiden op een rompslomp die veel tijd op zal slorpen en voor veel irritatie zal zorgen. Papierwerk? Bereid je voor op van hot naar her rennen als een kip zonder kop, op uren wachten en op onvoorziene situaties. Geen enkele dienst zit in in hetzelfde gebouw en vaak moet je naar vijf verschillende plaatsen vooraleer je eindelijk bent waar je zijn moet. Voor letterlijk alles moet je een kopie van je paspoort hebben (ik had standaard vijf kopieën bij me) en vaak ook nog van een heleboel andere documenten. Daarbij duurt alles. heel. erg. lang.

Met de armoede en de oneerlijkheid (de kloof tussen arm en rijk is gigantisch) had ik het ook vaak moeilijk en hoewel dit beperkt werd doordat ik me vooral in de hogere middenklasse begaf, heb ik vaak genoeg van mijn hart een steen moeten maken. Ik weet dat hier ook nog veel armoede is, maar geloof me als ik zeg dat het op bepaalde vlakken echt niet vergelijkbaar is. Je wordt er ook veel vaker en van kortbij mee geconfronteerd. Langs de sloppenwijken rijden deed elke keer pijn. Oude mannetjes zonder benen in een rolstoel op het midden van de rijbaan hopende op een halve dollar braken mijn hart. Achtjarige jongetjes (of meisjes) die tot diep in de nacht kauwgom, sigaretten en snoepjes verkopen op elke straathoek in de uitgaansbuurt en dat hoogstwaarschijnlijk voor de rest van hun leven zullen doen.

Natuurlijk was – en is – de liefde veel groter dan ‘de haat’. Zuid-Amerika is helemaal anders dan Europa en op veel vlakken minder ontwikkeld, maar een cultuurshock heb ik nooit gehad, integendeel.

Kijk alsjeblieft even de volgende video en probeer ook te zien dat ondanks alle negatieve punten Zuid-Amerika ook enorm veel potentieel heeft.

All you need is Ecuador.