web analytics

About uni’

Studeren, het is me wat. Drie jaar later zit ik eindelijk goed, maar daar zijn een paar jaar vol keuzestress en piekeren aan vooraf gegaan. In het middelbaar wist ik het niet, na het middelbaar wist ik het niet en na mijn gap year in Ecuador wist ik het nog stééds niet.

Toegepaste taalkunde was niets voor mij. Ik ben goed met talen, altijd al geweest, maar niet op de manier die ze op school willen zien. Drop me een half jaar in eender welk land en ik zal de taal daarna vrij goed spreken, maar woordenschat en grammaticaregels uit mijn hoofd leren, is mijn ding niet. Hogeschool leek de volgende logische stap, maar Office Management/Bedrijfsmanagement was het ook niet. Ik had vakken die me helemaal niet interesseerden en groepswerk na groepswerk na groepswerk. Het was, alweer, niets voor mij. In de zomer werk ik als jobstudent in bedrijven vergelijkbaar met waar ik terecht zou komen na het behalen van dat diploma en als ik na mijn afstuderen veertig jaar of langer hetzelfde repetitieve, administratieve bureauwerk zou moeten doen, word ik gek. Dat wil ik niet. Twee maanden in de zomer is al meer dan lang genoeg.

Ik zat met mezelf in de knoop en wilde mijn ouders niet nóg een keer teleurstellen, maar toen las ik over een richting die vanaf september 2016 gegeven zou worden. Een nieuwe, Engelstalige, internationale academische bachelor. Een combinatie van drie richtingen (Sociologie, Communicatiewetenschappen en Politieke Wetenschappen) die me sowieso al interesseerden, gefocust op Europa en haar geschiedenis, instituten, populatie, cultuur, diversiteit, media,… Ik was al op zoek naar een studie die me interesseerde en bij me paste sinds mijn zeventiende en nog nooit had ik een ‘DAT IS HET!’ gevoel. Tot vorig jaar, vier jaar later. Alleen, thuis zou waarschijnlijk de derde wereldoorlog uitbreken…

Uiteindelijk heb ik toch mijn gevoel gevolgd. Ik heb nog nooit zo hard gewerkt voor school als afgelopen semester (niet dat ik voordien al eens écht hard voor school gewerkt had, haha). Ik heb veel gepiekerd en ik was best wel verdrietig, deels omdat ik thuis natuurlijk niet terecht kon mijn zorgen. Doordat ik per se wilde bewijzen dat ik het kon en dat dit inderdaad ‘mijn’ studie was, had ik ook nog eens last van faalangst. Daar staat tegenover dat ik nu voor de eerste keer studeer zonder het verschrikkelijk te vinden of constant te twijfelen over mijn studiekeuze. Er zijn ongeveer 140 studenten van 40 (!!!) verschillende nationaliteiten ingeschreven en velen komen alles behalve rechtstreeks uit het middelbaar.

De studenten uit het buitenland vinden het vaak vreemd dat er hier zo’n druk gelegd wordt op jongeren. Er zijn er die in Londen of Parijs gewoond hebben, rondgereisd hebben,… Ze worden vaak financieel gesteund door hun overheid, dus dat maakt het natuurlijk makkelijker. Het valt me op dat dit vooral het geval is in Scandinavische landen, maar ook in bijvoorbeeld Duitsland is het veel normaler dan hier om op zijn minst een gap year te doen na het middelbaar. Hoe meer ik er met internationale studenten over praat, hoe vreemder ik het vind dat er van ons verwacht wordt te weten wat we willen doen met ons leven en wat we willen studeren zodra we achttien geworden zijn, zonder enige levenservaring te hebben opgedaan. Op dat vlak staat België toch wel achter.

Ik heb het eerste semester al mijn vakken gehaald met mooie punten en een gemiddelde van 14.4/20. Ik was zó opgelucht, blij en trots op mezelf! Het was zwaar, maar nu weet ik wel dat ik het kan. Het tweede semester is ondertussen begonnen en ik neem twee extra vakken op om het mezelf nog wat moeilijker te maken 😉 Als ik ze haal, krijg ik misschien vrijstellingen voor vergelijkbare vakken in het tweede en derde jaar. Moest dat niet zo zijn, is het geen ramp, want interessant is het toch wel.

2016: RECAP+ ★2017★

Wát een kut jaar, zowel voor de wereld als voor mij persoonlijk. Leuke dingen: Een paar dagen op bezoek bij mijn vriendinnen in Duitsland, de geboorte van mijn neefje, het toneelstuk waarin ik mee speelde, mijn vriendinnen die 24 uur in België waren om samen mijn verjaardag te vieren en alleen gaan wonen. Ik heb bitter weinig mooie herinneringen aan dit jaar, zeker in vergelijking met 2015. Verder speelt er op persoonlijk vlak heel wat en was ik echt klaar met 2016. Veel heb ik er dus niet over te zeggen, ha!

Marilyne
(Ik ga écht naar de kapper in februari.)

Kwestie van het jaar goed te beginnen, heb ik mezelf vorige week een reisje cadeau gedaan. Treat yourself! Ik ‘moest’ in 2016 of 2017 weer eens naar Ecuador, maar uiteindelijk heb ik deze zomer drie maanden gewerkt om zo mijn verhuis te financieren en toen ik onlangs naar de vluchtprijzen voor volgende zomer aan het kijken was, vond ik die veel te duur. Uitstellen dan maar, aangezien ik in februari graag een week naar New York wilde. Maar… Na wat tellen bleek dat ik uiteindelijk (veel!) goedkoper uit zou komen als ik in de paasvakantie drie weken naar Ecuador zou gaan. Het leven daar is goedkoop en ik moet er niet op hotel of iets dergelijks. De enige grote kost is het vliegticket. New York komt in 2018 wel weer!

Dit jaar voor mij geen skivakantie. Een week winstersport is belachelijk duur en kost evenveel als mijn vliegticket naar de andere kant van de wereld. In mei gaan mama en ik wel twee dagen gezellig naar Londen!

Goede voornemens? Niet echt. Zoveel mogelijk vegetarisch eten, weer regelmatig gaan hard(kuch)lopen en het goed doen op school. Ik hoop vooral dat 2017 een gelukkig jaar word. Voor mezelf, voor jullie en voor de wereld!

LennOp een heel mooi nieuw jaar! En dat deze mossel nog maar even klein blijft. ♥

Digital Detox

Toen ik een jaar of zestien, zeventien was, had ik meer dan zevenhonderd online ‘vrienden’ en hoewel ik van de meesten wel wist wie wie was, had ik met drie vierde ervan geen contact. Het waren mensen die ik via-via kende, mensen waarmee ik ooit in de klas had gezeten of op kamp mee was geweest,… Als je dat aantal vergelijkt met de (twee)duizend ‘vrienden’ die veel tieners nu hebben, had ik er in verhouding zelfs niet eens zó veel.

Ergens in 2013 maakte ik een nieuw account aan en werd ik al iets kieskeuriger, maar pas sinds vorig jaar doorloop ik om de paar weken mijn vriendenlijst en worden er elke keer mensen verwijderd. Ik wilde er nog veel meer af mijn account, maar er was een grote groep kennissen die ik op dat moment om de een of andere reden nog niet ‘kon’ verwijderen. Dat is natuurlijk zever, maar in mijn hoofd voelde het wel zo aan.

Het nam elke dag veel tijd in beslag om alle updates van mensen die ik volgde op Facebook, Instagram, Snapchat, Bloglovin en Twitter door te nemen. De FOMO (Fear Of Missing Out) was real. Nadat ik eindelijk alles gelezen en bekeken had, besefte ik elke keer dat ik alweer mijn tijd verspild had en eigenlijk helemaal niets gemist zou hebben. Toch moest ik van mezelf up to date blijven.

Een paar weken geleden later zag ik plotseling in dat ik van al die social media niet gelukkig werd. Integendeel. Ik was er klaar mee. Online lijkt iedereen een perfect, geweldig leven te hebben en dat zorgde ervoor dat ik meer en meer aan mezelf begon te twijfelen. Het heeft een hele tijd geduurd voor ik dat doorhad.

Ik begon met Facebook. Terwijl ik eerder een pak mensen nog niet durfde te verwijderen, ging ik er nu grof doorheen. Heb ik je al lang niet meer gezien? Zeg maar dag. Vind ik je eigenlijk helemaal geen leuk mens of heb ik je al eeuwen niet meer gesproken? Ciao. Iedereen met wie ik geen echte band had, werd zonder pardon gedeletet. Bloglovin volgde. Ik vond een pak blogs al een hele tijd niet meer interessant, maar ze stonden nog steeds in mijn feed. Nu niet meer. Hetzelfde met Twitter en Instagram. De unfollow-knop werd mijn nieuwe beste vriend en Snapchat heb ik helemaal verwijderd. Ook mijn mailbox heb ik geminimaliseerd. Er kwamen dagelijks een pak nieuwsbrieven en e-mails binnen van webshops, kranten,… die me niet (meer) interesseerden en die ik al jaren elke dag verwijderde zonder ze te openen. Tegenwoordig open ik ze, klik ik op afmelden of uitschrijven et voilà. Mijn mailbox zit nooit meer vol. Ik besloot uiteindelijk een week een social media stop te houden (Messenger uitgezonderd) en eigenlijk miste ik niets. Toegegeven, ik keek ineens weer een pak meer series 😉

Helemaal stoppen met social media was nooit de bedoeling. Ik vind het leuk en ben er graag mee bezig, op voorwaarde dat ik enkel de dingen zie die ik wil zien en waar ik iets aan heb. Nu volg ik enkel nog de blogs die ik daadwerkelijk leuk vind en check ik Facebook, Instagram en Twitter wel weer dagelijks, maar ben ik er veel minder tijd aan kwijt. De tijd die ik er wel aan spendeer (nog steeds meer dan genoeg), vind ik niet meer verspild. Ik krijg enkel nog updates van mensen die ik graag volg, die me positief beïnvloeden of inspireren en waar ik me niet aan stoor.

Ik pak weer vaker een boek, ga sporten, heb zin om vaker te koken en kijk een film of serie zonder tegelijkertijd doelloos rond te scrollen op mijn laptop of gsm. Ik hou van social media en ik ben er nog steeds mee bezig, gewoon minder actief. Ik hoef niet elke dag iets te plaatsen, ben niet op elk kanaal aanwezig en moet niet alles van iedereen gezien hebben.

Dan toch niet zo conditieloos

Ik was er de afgelopen jaren dus van overtuigd dat ik even out of shape was als een super sized Amerikaan met een BMI van 50, maar dat bleek de afgelopen twee weken best nog wel mee te vallen. Verbazing alom hoor.

Vijf à zes keer in de week sporten (lopen en zwemmen) klonk als mijn persoonlijke hel, maar zo erg vind ik het eigenlijk niet. Toegegeven, soms kijk ik een hele werkdag op tegen een geplande run, maar dat is vooral als het de keer ervoor slecht ging. Gisteren had ik er echt geen zin in en liep ik uiteindelijk verder en langer dan – uhm… ooit. Wel op slakkentempo natuurlijk en zes kilometer is nog steeds peanuts, maar goed.

RunRun

(Ik gebruik twee running apps, ja. Hoe bedoel je controlfreak?)

De laatste twee kilometer kreeg ik wel weer last van mijn achillespees en lies, dus gelukkig was ik in de helft op tijd teruggedraaid. Niet dat ik zo kapot was, maar ik heb geen zin in een blessure (ik ken mijn krakkemikkig lijf ondertussen al). Die lies doet nu trouwens nog steeds pijn in de mate dat ik op het werk de lift neem in plaats van de trap. Oeps.

Ik word wel sneller. Vind ik leuk.

What I’m currently saving up for

Terwijl ik vroeger nooit iets ‘nodig’ had of per se wilde hebben, is mijn wishlist tegenwoordig nooit meer leeg. Ik wil veel en ik wil het allemaal.

– Het duurt nog bijna een jaar en ik weet nog niet naar welk werelddeel ik precies wil, maar vliegtickets kosten in de zomervakantie al gauw meer dan €1000, dus… En ter plaatse moet je natuurlijk ook nog slapen/eten/leuke dingen doen.

– Het volgende punt hangt een beetje samen met die reisplannen: Een goeie backpack kost €250 à €300. Auw.

– Waarom heb ik enkel dure hobby’s? Van opzoeken in welke exotische landen ik kan leren scuba duiken en wat me dat dan zou kosten, werd ik ook niet blij. Worth it though! Ik kan niet wachten tot ik dat duikbrevet heb.

– Als ik dan toch bezig ben, wil ik ook graag een deftige vlogcamera. Helaas kost zo’n ding stukken van mensen (als in zeker €600).

– Mijn cheap ass laptop doet na drie jaar nog steeds wat hij moet doen, maar hij is met zijn 17 (?) inch wel érg groot en érg heavy. Ik kan hem onmogelijk ergens mee naartoe nemen en zware programma’s moet ik er ook niet opzetten. Eigenlijk wil ik graag overstappen naar een MacBook, maar die prijzen… Huilen.

– Als ik braaf blijf sporten, krijg ik van mezelf een cadeautje. Eens het terug kouder wordt, is lopen in een random short en topje geen strak plan meer en een goeie tight kost direct tussen de €80 en de €150 euro, nieuwe loopschoenen ook zo’n €150. Een sleeve tegen dat het herfst wordt , een wind- en regendicht loopjack en een goeie sport-bh zijn ook wel zo fijn. Tel maar op.
Oh, en een paar oortjes die ik niet elke dertig seconden terug goed moet steken / die mijn oren niet pijn doen, zouden me een pak frustraties besparen.
Op termijn zou een sporthorloge trouwens ook handig zijn.

– De Bose QuietComfort, nog zoiets. Een koptelefoon met noise-cancelling (zelfs zonder dat je muziek hoeft te luisteren) die zo’n €329 kost. Lovely. Ze hebben hem ook in oortjes-vorm aan €299… Aangezien ik afgeleid word door zowat elk miniem achtergrondgeluid en me zelfs irriteer aan het gezoem van een koelkast, is die noise-cancelling heel handig. En heel duur.

– Verder hou ik gewoon van schoenen. Heel veel.