About uni’

Studeren, het is me wat. Drie jaar later zit ik eindelijk goed, maar daar zijn een paar jaar vol keuzestress en piekeren aan vooraf gegaan. In het middelbaar wist ik het niet, na het middelbaar wist ik het niet en na mijn gap year in Ecuador wist ik het nog stééds niet.

Toegepaste taalkunde was niets voor mij. Ik ben goed met talen, altijd al geweest, maar niet op de manier die ze op school willen zien. Drop me een half jaar in eender welk land en ik zal de taal daarna vrij goed spreken, maar woordenschat en grammaticaregels uit mijn hoofd leren, is mijn ding niet. Hogeschool leek de volgende logische stap, maar dat bleek het uiteindelijk ook niet te zijn. Ik had vakken die me helemaal niet interesseerden en groepswerk na groepswerk na groepswerk. Het was, alweer, niets voor mij. In de zomer werk ik als jobstudent in bedrijven vergelijkbaar met waar ik terecht zou komen na het behalen van dat diploma en als ik na mijn afstuderen veertig jaar of langer hetzelfde repetitieve, administratieve bureauwerk zou moeten doen, word ik gek.

Ik zat met mezelf in de knoop en wilde mijn ouders niet nóg een keer teleurstellen, maar toen las ik over een richting die vanaf september 2016 gegeven zou worden. Een Engelstalige, internationale academische bachelor, een combinatie van drie richtingen (Sociologie, Communicatiewetenschappen en Politieke Wetenschappen) die me sowieso al interesseerden, gefocust op Europa en haar geschiedenis, instituten, populatie, cultuur, diversiteit, media,… Ik was al jaren op zoek naar een studie die me interesseerde en nog nooit had ik een ‘DAT IS HET!’ gevoel. Tot vorig jaar. Alleen zou thuis waarschijnlijk de derde wereldoorlog uitbreken…

Uiteindelijk heb ik toch mijn gevoel gevolgd. Ik heb nog nooit zo hard gewerkt voor school als afgelopen semester (niet dat ik voordien al eens écht hard voor school gewerkt had). Ik heb veel gepiekerd en ik was best wel verdrietig, deels omdat ik thuis niet terecht kon mijn zorgen. Doordat ik per se wilde bewijzen dat ik het kon en dat dit inderdaad ‘mijn’ studie was, had ik best wel last van faalangst. Daar staat tegenover dat ik nu voor de eerste keer niet tegen mijn zin studeer. Er zijn ongeveer 140 studenten van 40 (!!!) verschillende nationaliteiten ingeschreven en velen komen alles behalve rechtstreeks uit het middelbaar.

De studenten uit het buitenland vinden het vaak vreemd dat er hier zo’n druk gelegd wordt op jongeren. Er zijn er die in Londen of Parijs gewoond hebben, rondgereisd hebben,… Ze worden vaak financieel gesteund door hun overheid, dus dat maakt het natuurlijk makkelijker. Het valt me op dat dit vooral het geval is in Scandinavische landen, maar ook in bijvoorbeeld Duitsland is het veel normaler dan hier om op zijn minst een gap year te nemen na het middelbaar. Hoe meer ik er met internationale studenten over praat, hoe vreemder ik het vind dat er van ons verwacht wordt te weten wat we willen studeren zodra we achttien geworden zijn, zonder enige levenservaring te hebben opgedaan. Op dat vlak staat België toch wel achter.

Uiteindelijk heb ik het eerste semester afgesloten zonder herexamens en met een toch wel mooi gemiddelde van 14.4/20.